របៀបធ្វើការបែបឆ្លាតជាមួយមនុស្សយ៉ាប់ៗ

20150417163249-trust-most-important-part-know-like-trust-business-people-talking-meeting-disagreements-woman-man

ធ្វើការជារៀងរាល់ថ្ងៃ អ្នកតែងជួបជាមួយមនុស្សគ្រប់ប្រភេទ ទាំងល្អ ទាំងយ៉ាប់។ មនុស្សយ៉ាប់តែធ្វើឲ្យការងាររបស់យើងដំណើរការទៅបានដោយពិបាក។ ពេលខ្លះមនុស្សយ៉ាប់ៗទាំងនោះ អាចជាអតិថិជន ឬអ្នករួមការងារជាមួយយើង។

តាមការស្រាវជ្រាវរបស់សាកលវិទ្យាល័យ Friedrich Schiller University បង្ហាញថា ស្ត្រេស ឬភាពតានតឹង អាចបណ្ដាលឲ្យយើងមានបញ្ហាខួរក្បាលធ្ងន់ធ្ងរប្រសិនបើមិនទប់ស្កាត់ ឬបំបាត់ដើមហេតុបង្កភាពតានតឹង។ មូលហេតុមួយដែលបង្កភាពតានតឹង គឺការរងគ្រោះ ឬបង្កបញ្ហាពីមនុស្សប្រភេទបង្ករឿង ឬមនុស្សយ៉ាប់ៗក្នុងពេលធ្វើការ។

មនុស្សដែលឆ្លាតតែងមានវិធីសាស្ត្រដោះស្រាយបញ្ហាជាមួយមនុស្សបែបនេះ។ ខាងក្រោមនេះជាវិធីសាស្ត្រគ្រប់គ្រងស្ថានការណ៍ប្រចាំថ្ងៃជាមួយពួកគេ៖

  1. កំណត់ព្រំដែន៖ មនុស្សយើងត្រូវមានព្រំដែនកំណត់។ ប្រសិនបើមនុស្សដែលយើងជួបប្រទះពូកែរអ៊ូររទាំ បង្កើតភាពអួរអាប់ អ្នកញៀនបារី។ល។ យើងត្រូវកំណត់ព្រំដែនភាពអត់ធ្មត់របស់យើង។ ការកំណត់ព្រំដែនប្រកបដោយភាពវ័យឆ្លាត គឺការបង្ហាញពីបញ្ហាដោយប្រយោលឲ្យគេដឹង ហើយសុំមតិយោបល់របស់គេក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាដែលគេបង្កើតវិញ។ ភាគច្រើន គឺពួកគេរអៀសខ្លួន ហើយងាកមកប្រឹក្សាជាមួយយើងប្រកបដោយប្រសិទ្ធិភាពវិញ។
  2. កុំចង់ឈ្នះ៖ ចាញ់ជាព្រះ ឈ្នះជាមារ! តែអ្នកមិនចាំបាច់ចាញ់នោះទេ ទោះអ្នកមិនចង់ឈ្នះក៏ដោយ។ ជានិច្ចកាល មនុស្សដែលចូលចិត្តបង្កបញ្ហាចូលចិត្តឲ្យយើងតបតមាត់ ឈ្លោះបកវិញ។ តែយើងត្រូវសម្រួលអារម្មណ៍ ដកដង្ហើមវែងៗ ថយក្រោយបន្តិច កុំប្រើអារម្មណ៍ជាមួយគេវិញ រួចចាត់ទុកគេដូចជាកណ្ដុរពិសោធន៍របស់យើង។ យើងត្រូវទាញគេមកនិយាយដោយហេតុផលវិញ។
  3. កុំប្រកែកនឹងមនុស្សឆ្កួត៖ ប្រសិនបើអ្នកដើរផ្សារ ហើយស្រាប់តែមានម្នាក់មកប្រាប់ថា គេគឺជាព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទិ ៧។ អ្នកប្រាកដជាមិននិយាយរកអ្នកនោះទេ។ ដូចគ្នាដែរ ប្រសិនបើនៅកន្លែងធ្វើការមានមនុស្សដែលបង្ហាញថា គេគឺជាមនុស្សអច្ឆរិយៈ (អត់ដែលខុស) អ្នកគួរតែទុកពេលវេលាដ៏មានតម្លៃរបស់អ្នកធ្វើអ្វីដែលមានតម្លៃវិញ។ អ្នកគួរតែញញឹម ងក់ក្បាលស្របតាម ហើយដើរចេញពីគេជាការល្អជាង។
  4. គ្មានមនោសញ្ចេតនា៖ បច្ចុប្បន្នមនុស្សចូលចិត្តឲ្យគេយល់ចិត្តក្នុងរយៈពេលខ្លី។ គេគិតថា ធ្វើការជាមួយគ្នា យល់ចិត្តគ្នា ប្រើអារម្មណ៍មិនល្អជះដាក់គ្នាក៏មិនអី។ អ្នកគួរបែងចែកឲ្យច្បាស់ពីមនោសញ្ចេតនា និងការងារ។ ប្រសិនបើអ្នកឆ្លាត អ្នកប្រាកដជាអាចដឹងមុនថា គេគិតអី ហើយនឹងធ្វើអីខ្លះតាមចរិតគេ។ យកល្អ អ្នកគួរដកឃ្លាចេញពីមនុស្សឆេវឆាវបែបនេះ ដោយកុំដាក់ខ្លួនឲ្យស្និទ្ធិស្នាលដូចមិត្តរួមការងារដទៃទៀតពេក។
  5. រើសពេលឈ្លោះ៖ មនុស្សបង្ករឿង ចូលចិត្តនាំឈ្លោះឥតគិតពេលវេលា។ បើអ្នកឆ្លាត អ្នកគួរបែងចែកថា កាលៈទេសៈណា រឿងហេតុសំខាន់ណាខ្លះ ដែលសក្ដិសមឲ្យអ្នកចំណាយពេល និងកំលាំងក្នុងការជជែកវែកញែក។ រឿងខ្លះ ដែលគ្មានប្រយោជន៍ អ្នកគួរតែដកខ្លួនចេញ ធ្វើការងារផ្សេងវិញ។
  6. កុំផ្ដោតលើចរិតមនុស្ស៖ តែអ្នកត្រូវផ្ដោតលើវិធីសាស្ត្រក្នុងការយកឈ្នះ ឬឡើងឲ្យខ្ពស់ផុតមនុស្សចរិតមិនល្អវិញ។ ពេលខ្លះយើងភ្លេចគិតពីដំណោះស្រាយ ដោយយើងគិតតែពីបញ្ហាដែលបង្កឡើងពីគេ។ ឈប់គិតថា គេជាមនុស្សពិបាកដោះស្រាយជាមួយ តែត្រូវរកវិធីងាយៗដោះស្រាយជាមួយគេវិញ។
  7. ចេះបំភ្លេច៖ មនុស្សឆ្លាតមិនយកខួរក្បាលទៅចងចាំកំហុសអ្នកដទៃនោះទេ។ មនុស្សឆ្លាត ឬ Emotional Intelligent person មិនចូលចិត្តទូលបន្ទុក ឬកំហឹងនោះទេ។ គេចូលចិត្តរស់នៅដោយស្រាលខ្លួន ដើម្បីដើរទៅមុខដោយរីករាយ។
  8. និយាយតែខ្លួនឯង៖ មនុស្សល្ងង់ជជែកចុះឡើងជាមួយចិត្តខ្លួនឯងនូវរឿងអគតិ។ មនុស្សឆ្លាតយករឿងល្អៗមកដាក់ខ្លួន ជជែកវែកញែកនឹងចិត្តខ្លួនឯងក៏លើកតែរឿងវិជ្ជមានដែរ។ ការគិតវិជ្ជមានធ្វើឲ្យយើងមានសុខភាពល្អខាងផ្លូវចិត្ត។

សរុបរួម ការគិតបែបវិជ្ជមាន ដោះស្រាយបញ្ហាដោយវិជ្ជមាន មិនអនុញ្ញាតឲ្យអារម្មណ៍មិនល្អពីអ្នកដទៃគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង និងធ្វើរឿងត្រឹមត្រូវតាមកាលៈទេសៈនឹងធ្វើឲ្យមនុស្សឆ្លាត មានសុខភាពទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត។ វាជាលំហាត់សម្រាប់មនុស្សឆ្លាតក្នុងការបង្កើនភាពច្នៃប្រឌិត នវានុវត្តន៍ និងការបំពេញធុរៈកិច្ចប្រកបដោយប្រសិទ្ធិភាព។

ប្រភព៖ How Smart People Deal with Difficult People

ឆាក | ជីវិត

មេរៀនសំខាន់បំផុតដែលខ្ញុំផ្ដល់តម្លៃឲ្យគឺ ភាពបរាជ័យ។ ភាពបរាជ័យ គឺជាមេរៀនដ៏ល្អដំបូងបំផុតដែលអាចធ្វើឲ្យមនុស្សស្គាល់គោលដៅទៅរកភាពជោគជ័យ។

នេះជាលើកទីដំបូងក្នុងជីវិត ដែលខ្ញុំបានជាប់ក្នុងកម្មវិធីប្រកួតប្រជែងគំនិតពាណិជ្ជកម្ម Epic Incubator របស់អង្គការជំនួយពីប្រជាជនសហរដ្ឋអាមេរិក (USAID)។ សួរថា តើអ្វីទៅជាគន្លឹះនៃភាពជោគជ័យរបស់ខ្ញុំ? ចម្លើយគឺ ការបរាជ័យផ្ទួនៗរបស់ខ្ញុំមុនការប្រកួត សូម្បីប៉ុន្មានម៉ោងចុងក្រោយមុនការឡើងធ្វើបទបង្ហាញពីគំនិតផ្ដួចផ្ដើមពាណិជ្ជកម្មរបស់ខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំនៅតែមើលឃើញកំហុសរបស់ខ្លួនឯងផុសឡើង ផ្លោតៗ នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំជានិច្ច។

ខ្ញុំខ្លាចសព្វខ្លាចគ្រប់។ ខ្ញុំខ្លាចឆាក ខ្លាចភ្នែកមនុស្ស ខ្លាចមាត់មនុស្សពេបជ្រាយ ខ្លាចការបន្ទោសរបស់តួអង្គអាថ៌កំបាំងម្នាក់នៅក្នុងជម្រៅបេះដូងខ្ញុំ។ ខ្ញុំខ្លាចការបរាជ័យធ្វើឲ្យគ្រប់គ្នាក្នុងក្រុមខកចិត្ត។

យ៉ាងណាក៏ដោយ គន្លឹះនៃការយកឈ្នះលើភាពភ័យខ្លាចពិតជាមាន។ ១០នាទីមុនការប្រកួត នាខណៈដែលគ្រប់គ្នាកំពុងបង្ហាញពីគំនិតដ៏អស្ចារ្យ តួរលេខដ៏ធំគួរឲ្យស្ញប់ស្ញែង ខ្ញុំបែរជាបារម្ភពីអ្វីដែលខ្ញុំបានត្រៀមទុកកន្លងមក។ ៥នាទីមុនការឡើងធ្វើបទបង្ហាញ សំនួរមួយបានផុសឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ។ “តើអ្វីដែលឯងកំពុងធ្វើនេះដើម្បីអ្វី? ដើម្បីអ្នកណា?” “ដើម្បីលុយ?” “ដើម្បីឈ្នះៗៗៗៗ?”។ ខ្ញុំគិតបន្តិច ព្យាយាមស្វែងរកចម្លើយពិតពីក្រោយអ្វីៗដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើ។ “ដើម្បីអី?”

ស្រាប់តែវិនាទីដែលក្រុមខ្ញុំត្រូវឡើងទៅលើទីលានប្រកួតដ៏ក្ដៅគគុកបានមកដល់។ គ្រប់គ្នាក្នុងក្រុមខ្ញុំបានដើរទៅមុនខ្ញុំអស់។ ខ្ញុំដើរឈ្ងោកទៅមុខយឺតៗ ហាក់ដូចឆាកនៅខាងមុខជាទីលានប្រហារ ដែលឡើងទៅគឺត្រូវតែស្លាប់តែមួយមុខប៉ុណ្ណោះអ៊ីចឹង។

“ដើម្បីកសិករ”! សម្លេងនេះបានបន្លឺឡើងយ៉ាងខ្លាំងពេញបេះដូងរបស់ខ្ញុំ។

“ដើម្បីប្រជាជនខ្មែរ!” វាស្រែកម្ដងទៀតក្នុងទ្រូងដ៏ក្ដៅងំមួយនេះ!

មិនដឹងហេតុអីបានជាពាក្យនេះ ហាក់មានឥទ្ធិពលចំពោះខ្ញុំអីយ៉ាងនេះ។ វាហាក់ជំរុញខ្ញុំឲ្យជឿជាក់យ៉ាងខ្លាំងថា បើយើងធ្វើរឿងល្អ ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដ៏ធំសម្រាប់….ប្រជាជនឯង តើខ្ញុំមានអ្វីត្រូវភ័យ? បើខ្ញុំកំពុងតែបង្កើតផ្លូវដើរលើទីវាលដ៏សោះកក្រោះ ក្នុងខណៈមនុស្សជាច្រើនដើរលើផ្លូវដែលមានស្រាប់ តើខ្ញុំត្រូវតែបោះបង់ការព្យាយាមនេះមែនទេ?

“យើងត្រូវតែធ្វើឲ្យបាន ហើយធ្វើឲ្យបានដើម្បីគោលបំណងដ៏ល្អមួយ!”

១០នាទីនៅលើឆាក ដែលខ្ញុំទើបតែមានអារម្មណ៍យល់ថា ឆាកគឺជាកន្លែងមួយដ៏គួរឲ្យស្រលាញ់។ ជាទីដែលបង្កើតក្ដីសង្ឃឹម ជាទីដែលនាំមកនូវការផ្លាស់ប្រែដ៏អស្ចារ្យសម្រាប់មនុស្សជាតិ។ នៅលើឆាក យើងគឺជាមនុស្សសាធារណៈ! កាលៈទេសៈខ្លះក្នុងជីវិត ដែលយើងជួបនូវការប្រកួតប្រជែង ហើយយើងភ័យខ្លាចចំពោះគ្រប់យ៉ាងនៅជុំវិញយើង សូមកុំភ្លេចសួរខ្លួនឯងណា ថា “យើងកំពុងធ្វើអ្វី?” “ដើម្បីអ្នកណា?”…នោះមិនថាលទ្ធផលយ៉ាងណា អ្នកនឹងទទួលបាននូវភាពរីករាយ។ ដូចខ្ញុំថ្ងៃនេះអ៊ីចឹង! អរគុណសម្រាប់ក្រុមការងារនៅកន្លែងធ្វើការសព្វថ្ងៃដែលតែងតែលើកទឹកចិត្តខ្ញុំឲ្យធ្វើអ្វីដែលលើសពីសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំ! អរគុណសម្រាប់សមាជិកក្រុម ដែលមិនថាយើងរវល់ប៉ុណ្ណា តែយើងនៅតែមិនបោះបង់ចោល ហើយនៅតែបន្តស្រោចស្របពន្លកនៃក្ដីសង្ឃឹមដ៏តូចនេះ។

យើងបានទទួលជោគជ័យថ្ងៃនេះ ប៉ុន្តែវាគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្ដើមប៉ុណ្ណោះ។ តោះយើង ចាប់ផ្ដើមកាន់ចប កាន់ប៉ែលចេញទៅ ដើម្បីសម្រេចក្ដីសុបិនដ៏ធំរបស់យើង… ^_^

ពេលខ្លះឆាកជាទីដ៏គួរឲ្យខ្លាចបំផុត ហើយពេលខ្លះ ជាមួយហេតុផលខ្លះ ដែលធ្វើឲ្យឆាកជាទីដែលគួរឲ្យស្រលាញ់ជាទីបំផុត...
ពេលខ្លះឆាកជាទីដ៏គួរឲ្យខ្លាចបំផុត ហើយពេលខ្លះ ជាមួយហេតុផលខ្លះ ដែលធ្វើឲ្យឆាកជាទីដែលគួរឲ្យស្រលាញ់ជាទីបំផុត…

#EpicIncubator #USAID #EcoFreshBox #Startup #SE

៣ វិធី-ចេញពីកន្លែងធ្វើការដោយសប្បាយចិត្ត

zappos happy employees

របៀបដែលអ្នកបញ្ចប់ការងារនៅក្នុងថ្ងៃនេះ អាចមានឥទ្ធិពលទៅលើការងារនៅថ្ងៃបន្ទាប់របស់អ្នក។ ដូច្នេះធ្វើដូចម្ដេចដើម្បីអាចដើរចេញពីកន្លែងធ្វើការដោយសប្បាយចិត្តបាន? នេះជាវិធី  ៣ ចំនុចដែលអ្នកអាចអនុវត្ត៖

  1. រៀបគំរោងសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក៖ ចំណាយពេលប៉ុន្មាននាទីនៅពេលល្ងាចគិតពីអ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើនៅថ្ងៃស្អែក។ ធ្វើបែបនេះជួយអោយអ្នកចំណេញពេលវេលាបានច្រើននៅថ្ងៃបន្ទាប់។ 
  2. ចំណាយពេលពីរបីនាទីគិតពីកិច្ចការល្អដែលអ្នកបានធ្វើថ្ងៃនេះ៖ មុនដើរចេញពីការិយាល័យទៅផ្ទះ អ្នកគួរសើរើឡើងវិញមួយភ្លែតនូវកិច្ចការដែលអ្នកធ្វើបានសម្រេច និងល្អប្រសើរនៅថ្ងៃនេះ។ ទោះបីជាថ្ងៃនេះមានការងារដែលមិនបានសម្រេចដូចការគ្រោងទុក តែការគិតនូវអ្វីដែលវិជ្ជមាន នឹងជួយឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ល្អនៅថ្ងៃធ្វើការបន្ទាប់។ 
  3. អរគុណមិត្តរួមការងារ៖ ទោះជាអ្វីដែលគេធ្វើជារឿងធំ ឬរឿងតូចប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ការអរគុណ ធ្វើឲ្យអ្នក និងមិត្តរួមការងារមានអារម្មណ៍ល្អ។ 

បញ្ចប់ការងារពេញមួយថ្ងៃរបស់អ្នក ជាមួយនឹងរឿងល្អៗធ្វើឲ្យការងាររបស់អ្នកចាប់ផ្ដើមដោយសន្ទុះខ្លាំងក្លានៅថ្ងៃបន្ទាប់។ – ដំបូន្មានពីលោក Tim Hird ជានាយកប្រតិបត្តិនៃ Robert Half Management Resources។

ប្រភពអត្ថបទBusiness Insider

បកប្រែនឹងកែសម្រួលដោយ៖ ឌីយ៉ា បេងឃ៍

អត្ថបទទាក់ទង៖

១០ចំនុច ត្រូវជៀសវាងពេលរកសីុអនឡាញ

20150824161251-wordpress-blogging-writing-typing-macbook-laptop-computer-technology-business-working

រកសុីតាមអនឡាញ គឺចាប់ផ្ដើមដោយការបំពេញតម្រូវការ និងបង្កើតជំនឿទុកចិត្តពីអតិថិជន។ រឿងសំខាន់មួយទៀត គឺរក្សាលំនឹងមិនឲ្យបាត់បង់មុខជំនួញនេះ។ យ៉ាងណាមុិញ បរាជ័យ និងឧបសគ្គក្នុងមុខជំនួញនេះហាក់មានច្រើន និងលេចឡើងឲ្យឃើញនឹងភ្នែករបស់យើងសព្វថ្ងៃ។ តួយ៉ាងដូចជា ការរំពឹងទុកខ្ពស់ពេកទៅលើផលចំណេញ និងការដើរតួច្រើនមុខពេកសំរាប់អតិថិជន។ នៅមានបញ្ហាជាច្រើនទៀត ដូច្នេះសូមអានបញ្ហាទាំង ១០ នៅខាងក្រោមដូចតទៅ៖

  1. គ្មានផែនការវាយលុក៖ មិនចាំបាច់មានផែនការអស្ចារ្យពេក តែអ្នកនៅតែត្រូវការផែនការមួយ។ ផែនការមិនចាំបាច់ដល់ ២០ទំព័រនោះទេ សំខាន់គឺ ស្គាល់អតិថិជន ស្គាល់ទំនិញរបស់អ្នក និងដឹងពីអ្វីដែលអតិថិជនហ៊ានជះលុយរបស់គេទៅលើទំនិញឬសេវាកម្មនោះ។
  2. គិតរឿងតូចតាចពេក៖ “រឿងសំខាន់គឺត្រូវឲ្យមុខជំនួញងើបក្បាលបានសិន” តាមសម្ដីលោក ស្ទីវ ថូបាក។ កុំគិតរឿងកំប៉ិកកំប៉ុកដូចជា ឡូហ្គូ ឬនាមបណ្ណនាំតែខាតពេល។ សំខាន់ត្រូវគិតយ៉ាងណាឲ្យមុខជំនួញអ្នកអាចដំណើរការទៅមុខបានសិន។
  3. អត់គិតរឿងលុយ៖ ត្រូវមានសុទិដ្ឋិនិយម – មិនមែនតែរឿងលុយទេ – លោក ថូបាក និយាយថា “ជំនួញខ្លះអស់លុយទាំងមិនទាន់បានចំណេញផង”។ ត្រូវគិតពីផែនការថវិការ ចំណាយល្អិតល្អោច និង បរិមាញថវិការដែលអាចឲ្យជំនួញអ្នកទៅដល់ភាពជោគជ័យ។
  4. អោយតម្លៃផលិតផលទាបស៊ីនធា សាល៊ីម ម្ចាស់ក្រុមហ៊ុន និងស្ថាបនិក Citizen’s Mark ដាក់តម្លៃផលិតផលមួយដោយគិតទាំងថ្លៃពលកម្ម និងថ្លៃដើមសម្ភារៈសំរាប់ចង្វាក់ផលិតកម្ម។ គាត់និយាយថា “តម្លៃខ្ពស់ក៏ដោយ តែចាំបាច់ត្រូវដាក់តម្លៃប៉ុណ្ណឹង”។ ជំនួញកាន់តែរីកចម្រើន តម្លៃក៏ត្រូវកំណត់តាមហ្នឹងដែរ។
  5. ភ្លេចគិតរឿងសេវាកម្ម៖ ទោះរកស៊ីតាមអនឡាញមែន តែកុំភ្លេចថាភ្ញៀវនឹងមកមើលវេបសាយយើងម្ដងទៀត។ ព្យាយាមទំនាក់ទំនងតាម live chat, ទូរសព្ទ, ឬអ៊ីម៉េល។ ឧស្សាហ៍មើលការវាយតម្លៃ ឬមតិរបស់ភ្ញៀវក៏ល្អដែរ។
  6. ឲ្យច្រើនពេក បានមកវិញតិច៖ ការឲ្យរបស់ free ទៅភ្ញៀវក៏អាចបន្ថែម Continue reading “១០ចំនុច ត្រូវជៀសវាងពេលរកសីុអនឡាញ”

អង្គការសេដាក (CEDAC)

ចក្ខុវិស័យនិងបេសកកម្ម

សេដាកមានចក្ខុវិស័យចង់បានសង្គមកម្ពុជាមួយដែលគ្រួសារកសិករមានជីវភាពធូរធារមានការសហការគ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងរឹងមាំ មានសិទ្ធិនិងអំណាចក្នុងការកំណត់ជោគវាសនាដោយខ្លួនឯងព្រមទាំងដើរតួរនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការផ្គត់ផ្គង់ស្បៀអាហារប្រកបដោយសុវត្ថិភាពដល់សង្គមទាំងមូល ។

សេដាកមានការបេ្តជ្ញាចិត្តខ្ពស់ក្នុងការធ្វើការដើម្បីបង្កើនគុណភាពជីវិតរបស់គ្រួសារកសិករនិងអ្នកបរិភោគតាមរយៈការអភិវឌ្ឍន៍កសិកម្មជាលក្ខណៈគ្រួសារតាមគោលការណ៍ធម្មជាតិនិងសហគ្រាសកសិកម្ម ដែលមានការទទួលខុសត្រូវចំពោះសង្គម។

បេសកម្មរបស់ សេដាក

  • កសាងសមត្ថភាពកសិករ និងអង្គការកសិករដើម្បីធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវស្ថានភាពរស់នៅ និងសហគមន៍របស់ពួកគេ។
  • សម្របសម្រួលសហគមន៍ជនបទក្នុងការទទួលបាននូវពត៌មាន,សេវាកម្មនិងធនធានដើម្បីកែលម្អសេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារ និងដើម្បីការអភិវឌ្ឍន៍ជនបទប្រកបដោយនិរន្តរភាព។
  • ជំរុញឱ្យអ្នកបរិភោគទទួលបាននូវស្បៀង អាហារប្រកបដោយសុវត្ថិភាព។
  • គាំទ្រការអភិវឌ្ឍន៍ដោយមានការចូលរួមនិងកសាងឱ្យមានបរិយាកាសអភិបាលកិច្ចល្អដើម្បីអភិវឌ្ឍន៍កសិកម្មលក្ខណៈគ្រួសារនៅកម្ពុជា។

ប្រវត្តិនៃអង្គការសេដាក

មជ្ឈមណ្ឌលសិក្សានិងអភិវឌ្ឍន៍កសិកម្មកម្ពុជា(អង្គការសេដាក)ជាអង្គការដែលធ្វើការឈានមុខគេផ្នែកកសិកម្មសរីរាង្គ និងការអភិវឌ្ឍន៍ជនបទ។ សេដាកបានបង្កើតឡើងក្នុងខែសីហា ឆ្នាំ ១៩៩៧ ដោយមានការគាំទ្រដំបូងពីអង្គការបារាំងមានឈ្មោះថា ហ្គ្រេត (GRET)។មជ្ឈមណ្ឌលនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីធ្វើការងារអភិវឌ្ឍន៍ផ្នែកកសិកម្មជាលក្ខណៈគ្រួសារតាមគោលការណ៍ធម្មជាតិ និង ដើម្បីជម្រុញចលនាសហការនិងការជួយគ្នាទៅវិញទៅមកនៅតាមតំបន់ជនបទនៃប្រទេសកម្ពុជាតាមរយៈការផ្តល់សេវាកម្ម ផ្សព្វផ្សាយពីកសិករទៅកសិករ ការបណ្តុះបណ្តាលផ្តល់គំនិតថ្មី ការគាំទ្រការគ្រប់គ្រងអង្គការកសិករ និងការផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មាន។សេដាកបានក្លាយជាអ្នកឯកទេសដែលផ្តល់ចំណេះដឹងផ្នែកកសិកម្មសរីរាង្គការផ្សព្វផ្សាយគំនិតថ្មីនិងការគាំទ្របង្កើតក្រុមកសិករ។

រហូតមកដល់ ឆ្នាំ ២០១៤ នេះ សេដាកមានបុគ្គលិកចំនួនជាង ២៧៧នាក់ (ស្រ្តី ៦៣នាក់) កំពុងធ្វើការជាមួយសេដាក (បុគ្គ លិកចំនួន ២២២នាក់ ឬ ៨៣% ធ្វើការជាបុគ្គលិកបច្ចេកទេស និងបុគ្គលិក ៥៥នាក់ ឬ ១៧% ជាបុគ្គលិករដ្ឋបាល ឬជំនួយការ)។​ សេដាក បាននឹងកំពុងធ្វើការយ៉ាងសកម្មនៅក្នុងភូមិចំនួនប្រមាណ ៧,២០០ភូមិ​ ១,០៥០ឃុំ ១៥០ស្រុក នៅក្នុងខេត្តចំនួន ២២ ទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា។ កសិករប្រមាណ ១៦០,០០០ គ្រួសារបានទទួលផលប្រយោជន៍ពីកម្មវិធីកសិកម្ម និងអភិវឌ្ឍន៍ជនបទរបស់យើង។ កសិករមកពីភូមិចំនួន ១,២៣៧ នៅក្នុង ១២ខេត្តត្រូវបានគាំទ្រនិងជម្រុញឲបង្កើតជាសមាគមកសិករនៅតាមភូមិដែលត្រូវបានចងក្រងសហព័ន្ធជាបណ្តាញថ្នាក់ជាតិ ដែលយើងហៅថា បណ្តាញកសិករនិងធម្មជាតិ។

See more at: http://www.cedac.org.kh/?page=&lg=kh