ការចងចាំដ៏ល្អមួយ (18+ only)

១៦៤៥ ថ្ងៃ ឬ ៤ឆ្នាំ ៦ខែ ២ថ្ងៃ ដែលយើងបានស្គាល់គ្នា។ មានរឿងជាច្រើន ដែលយើងបានឆ្លងកាត់ជាមួយគ្នា។ មែនហើយ យើងស្រលាញ់គ្នាយូរហើយ។ នៅចាំទេកាលនោះ… អេ! ឈប់សិន! ចង់ឲ្យអូននិយាយអនុស្សាវរីយ៍ល្អៗមុន ឬក៏ចាប់ផ្ដើមពីរឿងមិនល្អកាលពីមុន មុន? អឺមមម ចាប់ផ្ដើមពីរឿងល្អៗមុនក៏បាន។

មានចាំអត់ កាលអូនទៅបកប្រែនៅខេត្តកំពត ខាងទូកមាសនោះ? បងជាប្រធានគ្រប់គ្រងផ្នែកលក់នៅប្រចាំខេត្តកំពត ហើយអូនជាក្មេងខ្ចាត់ព្រាត់មកពីណាមិនដឹង។ កាលនោះយើងទើបតែស្រលាញ់គ្នាថ្មីៗ។ ជិតមួយឆ្នាំទេដឹង? ប្រធានអូនតម្រូវឲ្យអូនគេងនៅផ្ទះអ្នកភូមិជាមួយបរទេសដែលចុះមកបេសកកម្មរបស់អង្គការ Engineer Without Border ដើម្បីជីកអណ្ដូង។ មុនចុះមកខេត្តនេះ អូនសប្បាយចិត្តណាស់។ អូនអរព្រួចពេលដឹងថា ប្រធានអូនចាត់ឲ្យអូនចុះមកធ្វើការនៅកំពត ខេត្តដែលបងធ្វើការ។ អ្វីដែលអូនគិតគឺ ហោចណាស់ អូនក៏អាចជួបបងដើម្បីដើរលេង ឬគ្រាន់តែឃើញមុខបងក៏អស់ចិត្ត។ បកប្រែមួយថ្ងៃទាល់ល្ងាច ចប់ការងារភ្លាម អូនទូរសព្ទទៅបងភ្លាម។ សម្លេងបងពីរោះណាស់។ បងប្រាប់អូនថា ស្រុកដែលបងធ្វើការនៅឆ្ងាយពីទីនេះណាស់។ អូនរាងស្រងាកចិត្តបន្តិច។ ខានបានជួបបងបាត់។ និយាយជាមួយបងបន្តិច រួចក៏លាបងតាមទូរសព្ទ។ គម្រោងជួបមុខម្ចាស់ចិត្តត្រូវបានរលាយដូចតំណក់ទឹកសន្សើមខែចេត្រ។

អូនអង្គុយនិយាយលេងជាមួយពូមីងម្ចាស់ផ្ទះ។ ស្រាប់តែពេលនោះ អូនឮសម្លេងម៉ូតូមួយពីចម្ងាយ ហើយក៏ងាកមើល។ មិនដឹងមនុស្សអាក្រក់ណាទេ ជិះម៉ូតូកាត់ស្រែចូលមក (ផ្ទះពូមីងដែលខ្ញុំស្នាក់នោះ ត្រូវជិះកាត់ស្រែ ព្រោះអត់មានផ្លូវលំចូលទេ)។

  • វីយ៉ា! (គេចុះពីលើម៉ូតូភ្លាម ហៅខ្ញុំភ្លាម)
  • O_o
  • តោះទៅ!
  • បង… (ខ្ញុំសម្លឹងមើលបុរសម្នាក់ដែលកំពុងវែកសក់ដ៏រលោងរបស់គេឲ្យរៀបរយ ហើយលើកជម្រាបសួរពូមីងម្ចាស់ផ្ទះ។
  • ខ្ញុំបងប្រុសរបស់ វីយ៉ា! ខ្ញុំចង់នាំគេទៅលេងក្រុងកំពត។
  • -_- (បងប្រុស?)
  • នៅស្ងៀមធ្វើអីហ្នឹង ម៉េចមិនលាពូមីង និងក្រុមការងារទៅ! ទៅជាមួយបង!
  • (ខ្ញុំនៅអេះអុញបន្តិច ព្រោះខ្លាចចិត្តបរទេស ដែលមេដាក់ការងារឲ្យនៅមើល ជួយបកប្រែឲ្យគេ ទោះពេលយប់អស់កិច្ចផុតម៉ោងការងារក៏ដោយ) so … team, here is my brother! He’s…
  • Oh you want to hang out with your brother? that’s okay, sister. you go! 😀 (មិត្តបរទេសរបស់ខ្ញុំ ហាក់មិនចង់ឲ្យខ្ញុំពិបាកនិយាយ គេក៏និយាយមុន បើកផ្លូវឲ្យខ្ញុំ!)
  • er.. are you sure? I …
  • It’s completely fine, Vya. we can call you if we need any translation tonight. but we definitely don’t need you now. 🙂 enjoy!
  • តោះ! (នៅឆ្លៀតមកតឿនទៀត ដឹងអត់ថាគេចង់ទៅដែរ ហាហាហា)

ហិហិ មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំលាពូមីង រៀបចំខោអាវស្លៀកពាក់ ហើយចេញទៅ។ ខ្ញុំផ្ដាំផ្ញើពូមីងឲ្យជួយមើលបរទេសផង រួចទើបឡើងម៉ូតូរបស់ប្រុសអាក្រក់របស់ខ្ញុំភ្លែត។ ចាំអត់? តាមផ្លូវដីក្រហម នៅជុំវិញយើងសងខាងផ្លូវ សុទ្ធតែវាលស្រែល្វឹងល្វើយដាច់កន្ទុយភ្នែក។ ម៉ូតូពណ៌ខ្មៅ បើកកាត់ផ្លូវលំដ៏តូច មានដើមឈើធំនៅសងខាងដង្ហែជាជួរៗយោលយោករេរាទៅតាមខ្យល់ទម្លាក់ផ្កាពណ៌ក្រហម លឿង ផ្កាឈូក មកលើយើងទាំងពីរ។ បងបែរមុខមកក្រោយបូញមាត់មករកអូន។

  • ស្អីហ្នឹង? មើលផ្លូវទៅ ប្រយ័ត្នធ្លាក់ស្រែណា!
  • -.- (គាត់ញញឹមយ៉ាងស្រស់ រួចបូញមាត់មកដដែល)
  • នែ!
  • ថើបមួយសិនមក៍ មិនចឹងជិះចូលស្រែទាំងពីរនាក់ឥឡូវហើយ!
  • -_-‘

ខណៈនោះហើយ ដែលព្រះអាទិត្រកំពុងបញ្ជេញរស្មីដ៏ស្រទន់ ជះពន្លឺពណ៌មាសមកគ្របដណ្ដប់លើធម្មជាតិពណ៌បៃតងស្រស់ ស្របនឹងខ្យល់ត្រជាក់ ហាក់បន្ទន់ចិត្តខ្ញុំឲ្យលង់ទៅនឹងសម្រស់បុរសម្នាក់ដែលកំពុងតែងាកមករកខ្ញុំក្នុងពេលតែប៉ុន្មានវិនាទីនេះ។ នៅលើទោចក្រយានដែលកំពុងធ្វើដំណើរទៅមុខតាមផ្លូវក្រវិចក្រវៀនក្បែរដងភ្នំអមដោយសម្លេងសត្វរៃ សត្វកង្កែបស្រែកអឺងកងហាក់បង្ខំឲ្យយើងទាំងពីរថើបគ្នាក្នុងថ្ងៃរៀបការ។ ខ្លួនរបស់អូនដែលកំពុងអាស្រ័យឯកែបក្រោយរបស់យានស្នេហា លើកដៃទាំងទ្វេអោបក្រសោបកបង ជំទើតខ្លួនបន្តិច ហើយអោនទៅក្រេបជញ្ជក់បបូរមាត់ដ៏ក្រហមស្រទន់របស់បង ហាក់មិនខ្វល់ថានឹងមានអ្នកណាឃើញយើងឡើយ។ ប៉ុន្មានវិនាទីនេះហើយ ដែលអូនទទួលស្គាល់ថា ក្នុងមួយជីវិតអូន គ្មានស្នាមថើបណាដែលត្រជាក់ផ្អែមល្ហែមដល់បេះដូងដូចពេលនេះឡើយ។ បុរសកំហូចដកបបូរមាត់ រួចបែរទៅមើលផ្លូវវិញទាំងញញឹម។ ព្រះអាទិត្រហាក់យល់ថា វេលាដ៏ផ្អែមល្ហែមនេះបានកន្លងផុតទៅហើយ ក៏គេចវេសចរលិចបាត់ពីជើងភ្នំម្ខាងបាត់ទៅ បន្សល់ទុកតែពន្លឺស្រអាប់លប់បាត់អស់ទិដ្ឋភាពនៅជុំវិញយើង។ រីឯយានដ៏តូចរបស់យើងក៏បានឆ្លងផុតផ្លូវលំ មកដល់ផ្លូវជាតិល្មម។ បងនាំអូនជិះទៅញុាំអាហារល្ងាចក្បែរមាត់ព្រែកក្រុងកំពត…

rice field love

អ្ហឺម…មិនដឹងថាហេតុអ្វីបានជាចិត្តដែលអូនខឹងបងយ៉ាងខ្លាំងមុននេះ បែរជារលាយបាត់បង់ទៅ នៅពេលដែលអូនគ្រាន់តែសរសេររំឮកស្នាមស្នេហ៍ចាស់លើទឹកដីសមុទ្ទទឹកសាបនេះសោះ។ ពេលនេះអស់អារម្មណ៍សរសេររឿងមិនល្អរបស់យើងហើយ។ មើលទៅ គឺអូនទៀតហើយដែលត្រូវខលទៅបងមុន។ ស្នេហាគឺបែបនេះឯង។ ម្ដងម្កាលយើងមិនត្រូវគ្នា ហើយក៏ត្រូវមានម្នាក់និយាយរកម្នាក់ទៀតមុន។ ហើយរាល់លើក យើងត្រូវបង្ខំចិត្តខ្លួនឯង ឲ្យនិយាយពីហេតុផល និងទទួលយកកំហុសរៀងខ្លួន។ យើងស្រលាញ់គ្នាជិត ៥ឆ្នាំហើយ។ បើត្រូវបែក ក៏គួរតែបែកមុននេះដែរមែនទេ? មកទល់ពេលនេះហើយ កំហុសធំប៉ុណ្ណាក៏វាមិនធំដូចចិត្តដែលយើងស្រលាញ់គ្នាដែរ។ សន្យាណា! សន្យាថា យើងនឹងស្រលាញ់គ្នារហូត ហើយស្រលាញ់គ្នា និងរក្សាចិត្តអារម្មណ៍ល្អៗសម្រាប់គ្នាដ៏រាបយើងស្លាប់លាចាកលោកនេះណា! ម្ចាស់ចិត្តអូន! ^_^

អត្ថបទទាក់ទង៖

Advertisements

៥ ដល់ ៧

ស្នេហា! អ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយនៅក្នុងអត្ថបទនេះគឺជាពាក្យមួយនេះ។ ប្រសិនបើអ្នកជាមនុស្សដែលចូលចិត្តភាពយន្តរូមេនទិក និងកំប្លែងស្ងួតខ្ញុំសូមណែនាំភាពយន្ត “5 to 7” របស់ផលិតករ និងអ្នកនិពន្ធ  Victor Levin សំដែងដោយ Anton YelchinBérénice MarloheOlivia Thirlby។ 

សូមសង្ខេបដោយខ្លីគឺ អ្នកនិពន្ធដាច់យ៉ៃម្នាក់បានជាប់ជំពាក់វាក់វិននឹងចំណងស្នេហាជាមួយស្ដ្រីម្នាក់ដែលមានប្ដី និងមានកូនពីររួចទៅហើយ។ ប៉ុន្តែទំនាក់ទំនងស្នេហានេះអាចកើតឡើងបានតែក្នុងអំឡុងម៉ោង ៥ ដល់ម៉ោង ៧ ល្ងាចតែប៉ុណ្ណោះ។ កាន់តែចម្លែកទៅទៀតនោះ ទាំងស្វាមី និងកូនរបស់នារីនោះ បានបង្ហាញភាពរីករាយចំពោះវត្តមានអ្នកនិពន្ធកម្លោះម្នាក់នេះទៀតផង។ ចប់! ចង់ដឹងសូមមើលខ្លួនឯងណា​ 🙂 

សម្រាប់អ្នកប្រកាន់ច្រើន ហើយអានសេចក្ដីសង្ខេបខាងលើអាចនឹងវាយតម្លៃភ្លាមថា រឿងនេះជារឿងមិនគួរមើល ឬអ្នកដែលបានមើលហើយក៏ដោយ ក៏អាចមានគំនិតថារឿងនេះហាក់មិនសមរម្យ ដោយព្រោះតួស្រីប្រព្រិត្តិទង្វើបែបនេះ។ តែសម្រាប់អ្នកនិពន្ធ ឬអ្នកចូលចិត្តសរសេរប្រលោមលោក និងអ្នកដែលបើកចិត្តចំពោះស្នេហា ខ្ញុំជឿថា រឿងនេះជារឿងមួយដែលមានអត្ថន័យដ៏ល្អ ហើយល្អបំផុតទៀតផង។ ខ្ញុំពេញចិត្តពាក្យមួយឃ្លាដែលតួប្រុសបានសរសេរជាចុងក្រោយក្នុងប្រលោមលោករបស់គាត់ថា “រឿងជាច្រើនដែលអ្នកបានអាន មិនថារឿងនោះល្អប៉ុណ្ណា រឿងនោះត្រូវបាននិពន្ធឡើងសម្រាប់តែមនុស្សតែម្នាក់គត់“។ ខ្ញុំមិនអាចនិយាយច្រើន ខ្លាចខូចសាច់រឿងអស់សម្រាប់អ្នកដែលមិនទាន់បានមើល។ ដូច្នេះប្រសិនបើអ្នកបានមើលហើយ ចង់បញ្ចេញអារម្មណ៍ និងមតិរបស់អ្នក ខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ថ្វីមាត់របស់អ្នកនៅក្នុងប្រអប់មតិខាងក្រោម។ 🙂 ថ្វីបើថ្ងៃស្អែកជាថ្ងៃសុក្រនៅឡើយ តែក៏អាចនិយាយបានថា Happy Friday និងរីករាយថ្ងៃចុងសប្ដាហ៍ខាងមុខនេះ ជាមួយនឹងភាពយន្តមនោសញ្ចេតនាបែបកំប្លែង “5 to 7″។ 

អូហ៍!​ ភ្លេចប្រាប់ (ខ្សឹបៗ) ប្រសិនបើអ្នកចង់បាន link ឬតំណភ្ជាប់ដើម្បីទាញយករឿងពេញ សូមទំនាក់ទំនងមកខ្ញុំផ្ទាល់ ដោយដាក់អាស័យដ្ឋានអុីម៉េលរបស់អ្នកនៅខាងក្រោម ខ្ញុំនឹងផ្ញើជូន។ 🙂 អត់ហ៊ានដាក់ដំណភ្ជាប់ផ្ដេសផ្ដាស ព្រោះខ្លាចគេបិទប្លក់ខ្ញុំចោល។ 😀

សុបិនពីយប់

ពីរ​យប់​ហើយ​ដែល​គេ​មិន​បាន​ទូរសព្ទមករក​ខ្ញុំសោះ ឯខ្ញុំក៏​ចិត្តណាស់ដែរ គឺមិនព្រម​​ទូរសព្ទ​ទៅរ​ក​គេ​វិញ​សោះ ហើយ​មក​អង្គុយពិបាកចិត្តម្នាក់ឯង។ យើង​បាន​សន្យា​នឹង​គ្នា មិនថា​មាន​បញ្ហាអ្វីក៏ដោយ យើង​ត្រូវតែនិយាយ​ជាមួយគ្នា​ជានិច្ច​មុនពេលចូលគេង។ យើង​មិន​បាន​រស់​នៅជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែ​បច្ចេកវិទ្យាក៏ធ្វើឲ្យ​ជីវិត​កាន់​តែ​ងាយ។ តែ​ភាពងាយ​ស្រួលនេះធ្វើឲ្យ​យើង​មាន​ជំរើស​និយាយ​ទូរសព្ទជាមួយគ្នាដោយ​មិន​ចាំបាច់​ជួបគ្នា។ ដោយហេតុផលនេះ ពេល​ខ្លះខ្ញុំក៏ស្អប់ទូរសព្ទ ស្អប់បច្ចេកវិទ្យា។

ខ្ញុំគិតច្រើនណាស់ គិត​រហូត​ដល់​ពិបាក​នឹង​គេង​ឲ្យលក់។ ពីយប់​ខ្ញុំត្រូវ​ចំណាយពេល​រហូត​ដល់ទៅពីរម៉ោង​ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្លួនឯង​អាចបិទភ្នែកគេងបាន។ រហូត​ដល់​ម៉ោង ៥ភ្លឺ ដែលខ្ញុំគិតថា​វា​ព្រឹកពេកសម្រាប់ខ្ញុំ​ក្នុងការ​ក្រោកពីដំណេក។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ខ្លួនឯង​គេងលក់មិន​គ្រប់គ្រាន់ មិន​ស្កប់ស្កល់។ សុបិន​មួយនេះ​បាន​មក​ដាស់​ខ្ញុំឡើង។ ខ្ញុំភ្ញាក់ឡើង​ដោយ​អារម្មណ៍មួរហ្មងជាខ្លាំង ព្រោះ​យល់​សប្តិអាក្រក់។ បើខ្ញុំ​ដឹង​តាំងពីដំបូង​មកថា​វាគ្រាន់តែជា​សុបិន​ ម៉្លេះខ្ញុំ​ដាស់​ខ្លួនឲ្យក្រោកពីដំណេក​នេះបាត់ទៅហើយ។ ពេលនេះគេងទៅវិញក៏មិនកើត ព្រោះគេងបន្តទៀតក៏មិន​អាចបំពេញ​ភាពងោកងុយរបស់ខ្ញុំ​ដែល​បាត់​ទៅ​ដោយសារ​សុបិន​នោះ​ទេ។

វា​ជា​សុបិន​មួយ​ដ៏គួរឲ្យ​ខ្លាច និង​គួរឲ្យអាម៉ាស់។ ចំពោះ​មនុស្ស​ដែល​មាន​លុយ​កាន់​នឹង​ដៃ មិន​ចូលចិត្ត​ជីវិត​លំបាក មិន​ចូលចិត្ត​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃមាក់ងាយ ល្មមអាច​ចាត់ទុកថា​សុបិន​មួយនេះ​ធ្វើឲ្យ​គេ​អាច​មិន​សប្បាយចិត្តពេញមួយ​ថ្ងៃបាន។ ក្រោកដឹងខ្លួនកាលណា គិតពីសុបិននេះហើយ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​រឿងពីយប់ម៉ិញដែលគេមិនបាន​ទូរសព្ទមករកខ្ញុំ។

ខ្ញុំ​យល់​សប្តិឃើញ​មនុស្ស​ពីរបីនាក់​ដែលគេ​ធ្លាប់ទុកចិត្ត​ខ្ញុំ បែរ​ក្លាយជា​មនុស្ស​ដែល​មើល​ងាយ​ខ្ញុំជាទីបំផុត​នៅពេល​ដែល​ខ្ញុំ​គ្មាន​ប្រាក់។ ខ្ញុំ​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា​ហេតុអ្វី​បាន​ជា​យល់​សប្តិឃើញពួកគេទៅវិញ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​មាន​ទំនាក់ទំនងអីជិតស្និទ្ធជាមួយពួកគេនោះទេ។ ខ្ញុំចំពោះពួកគេគ្រាន់តែជា​អតិថិជន​ម្នាក់​តែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំ​ក្រោកដឹងខ្លួនឡើង បើក​ iBank របស់ធនាគារ ABA មើល​ទៅក្នុង Continue reading “សុបិនពីយប់”

រូប​អ្នក​ក្នុង​កែវ​ភ្នែក​ដទៃជន

កាល​ពី​ជាង​មួយ​រយ​ឆ្នាំ​មុន មាន​បុរស​ម្នាក់​កំពុង​អង្គុយ​អាន​កាសែត​ដែល​ចេញ​ផ្សាយ​ជា​រៀង​រាល់​ព្រឹក​តាម​ទម្លាប់​របស់គាត់ ។ ក្នុង​ខណៈដែលគាត់​ចាប់​កាសែត​មក​អាន​ ភ្លាមនោះគាត់​ក៏​ភ្ញាក់ផ្អើល​យ៉ាង​ខ្លាំង​ នៅពេល​គាត់​អាន​ចំណង​ជើង​មួយ​ក្នុង​ទំព័រ​ដំណឹង​មរណៈភាព​ ។ កាសែត​នោះ​បាន​ចុះ​ផ្សាយ​ដំណឹង​មរណៈភាព​របស់​ម្នាក់​ផ្សេង​ទៀត​ដោយ​កំហុស ។ ភ្លាម​ៗនោះ គាត់​មាន​ការ​រន្ធត់​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង ។ គាត់​បាន​សួរ​ខ្លួនឯង​ថា តើ​គាត់កំពុង​នៅ​រស់​ហើយអង្គុយអានកាសែតនៅពេលនេះ ឬក៏គាត់ជាម្នាក់ដែលបានស្លាប់ដូចកាសែតបានចុះនោះមែន? បន្ទាប់​មក​គាត់​ក៏​សម្រួល​អារម្មណ៍​របស់​គាត់​មក​វិញ រួច​គាត់​ក៏​ចាប់​អាន​បន្តទៀត ដោយ​ក្នុង​គំនិត​គាត់ គឺគាត់ចង់​ដឹង​ថា​គេ​សរសេរ​យ៉ាង​ម៉េច​ទៀត​អំពី​គាត់ ។ ដំណឹង​មរណៈភាព​នោះ​សរសេរ​ថា “Dynamite King Dies” ដែល​បាន​ន័យថា “មរណៈភាពនៃស្តេច​រំសេវ” និងឃ្លាថា “He was the merchant of death” ដែលបានន័យថា “គាត់គឹជាអ្នក​ជួញដូរ​ជីវិត​”

បុរស​ដែល​កំពុង​អាន​កាសែត​ម្នាក់​នេះ គឺ​ជា​អ្នក​រក​ឃើញ​វិធី​ផលិត​រំសេវផ្ទុះ ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​គាត់​បាន​អាន​ឃ្លា “ជាអ្នកជួញដូរជីវិត” គាត់​ក៏​បាន​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​នេះ​ជា​អ្វី​ដែល​គេ​នឹង​ចង​ចាំ​ពី​ខ្ញុំ​មែនទេ? សំនួរ​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះ​ពាល់​ដល់​ចិត្ត​របស់​គាត់​ជា​ខ្លាំង ហើយ​គាត់​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ថា នេះ​មិន​មែន​ជា​អ្វី​ដែល​គាត់​ចង់​ឲ្យ​គេ​ចង​ចាំ​អំពី​គាត់​នោះទេ ។ ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​នោះ​មក គាត់​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​ការ​របស់​គាត់ ដោយ​ឆ្ពោះទៅ​រក​សន្តិភាព ។ បុរស​ម្នាក់​នេះ​មាន​ឈ្មោះថា អាល់ហ្វ្រេដ ណូប៊ឹល  (Alfred Nobel) ។ រហូត​មក​ដល់​សព្វថ្ងៃនេះ គាត់​ត្រូវ​បាន​គេ​ចង​ចាំ និង​ទទួល​ស្គាល់​ដោយ Nobel Prize (ពាន​រង្វាន់​ណូបែល) ។

លោក​ Alfred Nobel បាន​ដឹង​ខ្លួន ហើយ​កែ​ប្រែ​អត្ថន័យ​នៃ​តម្លៃ​របស់​ខ្លួនឯង ។ យើង​គួរ​តែ​ងាក​ក្រោយ ហើយ​ធ្វើ​ដូច​ជា​គាត់​ដែរ ។

តើ​យើង​បាន​ធ្វើ​ល្អ​អ្វី​ខ្លះហើយ?

តើ​អ្នកដទៃ​នឹង​និយាយ​ល្អ​អំពី​យើង​ដែរទេ?

តើ​គេ​នឹង​នឹក​ចាំ​ពី​យើង​ដោយ​ការ​គោរព​ និង​ស្រលាញ់​ដែរឬទេ?

តើ​គេ​នឹង​នឹក​នា​ដល់​យើង​ដែរឬទេ?

Portrait of Alfred Nobel
Alfred Nobel