ម៉ែខ្ញុំជាឃាតករ

សៀវភៅខ្លះ យើងអាចអានបានតែម្ដងប៉ុណ្ណោះក្នុងជិវិតយើង។ យើងមិនអាចអានវាបន្តទៅទៀត ឬយើងគ្មានសេចក្ដីក្លាហានគ្រប់គ្រាន់នឹងប្រឈមនឹងរឿងក្នុងសៀវភៅនោះ។

9cf60a5589895767e900e625a6525299

ម្ដាយខ្ញុំជាឃាតករ! រឿងរ៉ាវកើតឡើងដូចតទៅនេះ៖

ខ្ញុំកើតមកជាកូនល្អសម្រាប់ឪពុកខ្ញុំ។ ខ្ញុំជាកូនស្រីម្នាក់ដែលរមែងដឹងគុណម្ដាយរបស់ខ្ញុំជានិច្ច។ អ្វីដែលម្ដាយខ្ញុំបន្សល់ទុកឲ្យខ្ញុំគឺ រូបថតរបស់គាត់ និងសៀវភៅកំណត់ហេតុមួយក្បាល។ ម្ដាយខ្ញុំស្អាតណាស់ ដៃតូចស្រឡូនស្រួចដូចបន្លាក្រូចរបស់គាត់ប្រើសម្រាប់ថ្នាក់ថ្នមពុក និងគូររូបដ៏វិចិត្រជាច្រើនសម្រាប់ពិពរណ៌អន្តរជាតិល្បីៗ តែម៉ែជាមនុស្សគួរឲ្យអាណិត។ ខ្្ញុំបានឭពីពុក និងគ្រប់គ្នាថា គាត់ជាមនុស្សវិកលចរិត។ ម៉ែតែងខ្លាចសព្វខ្លាចគ្រប់។ គាត់ប្រណិបត្តិព្រះពុទ្ធយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ដើម្បីការពារខ្លួនពីរបស់មើលមិនឃើញ។ ពុកជាជាងចម្លាក់។ គាត់ជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ និងមិនសូវចង់និយាយច្រើនពីម៉ែទេ។

មែនហើយ! នេះជាថ្ងៃពិសេសសម្រាប់ខ្ញុំ ទើបពុកជូនសៀវភៅកំណត់ហេតុរបស់ម៉ែមកឲ្យខ្ញុំ។ ព្រះច័ន្ទរះយ៉ាងមូលក្រឡង់នៅមាត់បង្អួចមន្ទីរពេទ្យស៊ុនយ៉ាឃីល ពុកចេញពីបន្ទប់ខ្ញុំទៅសម្រាកនៅឯក្រុងកំពតវិញ។

ខ្ញុំបើកកាន់សៀវភៅដែលទើបតែបានទទួលមកដល់ក្នុងដៃដោយក្ដីរំភើបចិត្ត។ ខ្ញុំមើលក្របសៀវភៅទាំងមុខ ទាំងក្រោយ រួចបើកម្ដងមួយទំព័រៗ។ គ្រប់ទំព័រសុទ្ធតែជារូបភាពដែលគូរដោយដៃម៉ែ និងមានអក្សរតូចៗនៅខាងក្រោមផង។ សៀវភៅគូរដោយគូល័រទឹកយ៉ាងរស់រវើក ខ្លះជារូបភាពសិល្បៈ ហើយខ្លះប្រហែលជាការចងចាំដ៏ល្អរបស់គាត់។ បើកមកទំព័រដំបូងវិញ ខ្ញុំឃើញរូបភាពស្ត្រីម្នាក់ ដែលខ្ញុំជឿថាជាម៉ែខ្ញុំ កំពុងសម្រាលកូននៅក្នុងបន្ទប់សម្រាល។ ខាងក្រោមរូបភាពមានសរសេរ មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ (សូត្រ ៧ដងកន្លះចប់)។ មិនដឹងថាសូត្រដើម្បីអ្វី តែខ្ញុំក៏សាកល្បង ព្រោះម៉ែប្រាកដជាសរសេរឃ្លានោះឡើងដោយហេតុផលអ្វីម្យ៉ាងមិនខាន។

  • មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ!
  • (មេចង្រៃ ចេញទៅ!)

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតនឹងសម្រែកអម្បាញ់មិុញនេះ! សម្លេងស្រែកឭហឹងពេញត្រជាក់របស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំហាក់ភ្ញាក់ក្រញាង ដោយហេតុខ្ញុំកំពុងស្លុងនឹងអានឃ្លាធម៌មុននេះ។ ក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំមានសភាពស្ងាត់ដូចធម្មតា។ ប្រហែលខ្ញុំល្វើយពេក ឬមកពីឥទ្ធិពលថ្នាំពេទ្យទេដឹង? (ខ្ញុំគិត!)

  • មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា ពុទ្ធា
  • ចេញទៅ! មេចង្រៃ! ចេញទៅ! កំុមកយកកូនយើង! ចេញទៅ!

នៅនឹងមុខខ្ញុំ គឺម្ដាយរបស់ខ្ញុំកំពុងសម្រាលកូននៅលើគ្រែ។ គាត់សម្លឹងមករកខ្ញុំ ហើយស្រែក មេចង្រៃៗ! យ៉ាងខ្លាំង។ គ្រូពេទ្យនិងប៉ានំាគ្នាចាប់ដៃចាប់ជើងគាត់កំុឲ្យរើពេក។ ចុះខ្ញុំ? ពេលនេះខ្ញុំកំពុងឈរនៅមុខម្ដាយខ្ញុំ ក្នុងបន្ទប់សម្ភពមួយដែលខ្ញុំក៏ស្រលាំងកាំងដូចគ្នាថា ពេលនេះកំពុងមានរឿងអ្វីកើតឡើង។ ខ្ញុំកាន់សៀវភៅនៅជាប់ក្នុងដៃត្រង់ទំព័រដែលខ្ញុំសូត្រមុននេះ។ ខ្ញុំឃើញក្បាលកូនង៉ែតកំពុងលៀនចេញមកពីប្រដាប់ភេទម្ដាយខ្ញុំ។ ពេទ្យប្រឹងបង្កើត ពុកខំទប់ម៉ែ។ ឯម្ដាយជាទីស្រលាញ់របស់ខ្ញុំកំពុងស្រែកយ៉ាងខ្លាំង ហើយសម្លក់មកខ្ញុំថ្លែ។ កូនកើតមកហើយ បាត់សម្លេងឈឹង! គ្រប់គ្នាសម្លឹងមើលមកកូន! ពេទ្យព្យាយាមបឺតច្រមុះកូនង៉ាយកទឹករំអិលចេញ រួចសម្លេងកូនង៉ាក៏ស្រែកង៉ាងឡើងពេញបន្ទប់។ ម្ដាយខ្ញុំហាក់ល្វើយ ទន់ដៃទន់ជើងណាស់ តែដៃគាត់ចង្អុលមកខាងខ្ញុំរហូត។ ខ្ញុំបិទសៀវភៅ រួចក្រោយមក ខ្ញុំកំពុងស្ថិតនៅលើគ្រែដំណេករបស់ខ្ញុំ ក្នុងមន្ទីរពេទ្យសុនយ៉ាឃីលដដែល។ ម៉ែ! តើសៀវភៅនេះជាអ្វី? ម៉ែចង់ប្រាប់អ្វីដល់ខ្ញុំមែនទេ?

មិនបង្អង់យូរ ក្ដីមន្ទិលរបស់ខ្ញុំឆេះឈួលដល់ចុងច្រមុះ។ ខ្ញុំបើកទៅកាន់ទំព័របន្ទាប់ គាថាមួយឃ្លានៅពីក្រោមរូបស្ត្រីម្នាក់នៅក្នុងវិហារ។ ម្រាមខ្ញុំបង្អូសពីក្រោមជួរអក្សរទាំងនោះ ឲ្យប្រាកដថាខ្ញុំអានមិនខុស។

  • ៧ កន្លះចប់! ចាប់ផ្ដើម! (ខ្ញុំដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែងមុននឹងចាប់ផ្ដើម។ ចិត្តខ្ញុំត្រៀមរង់ចាំមើលរូបភាពអភិនិហាដែលនឹងកើតឡើងដូចមុននេះទៀត)
  • ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ!
  • ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! (សម្លេងស្ត្រីម្នាក់សូត្រឃ្លានេះដំណាលខ្ញុំ)

ខ្ញុំគ្រាន់តែឭសូរសម្លេងសូត្រឃ្លានេះដំណាលខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ឈប់បន្តិច រួចសូត្របន្តទៀត ដោយក្នុងចិត្តខ្ញុំជឿជាក់ថា ខ្ញុំនឹងបានទៅទីណាមួយក្នុងពេលប៉ុន្មានវិនាទីទៀតនេះ។

  • ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ
  • ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! (ខ្ញុំឃើញម្ដាយខ្ញុំបែរមុខទៅកាន់ព្រះពុទ្ធបដិមារដ៏ធំស្កឹមស្កៃក្នុងវិហារចំណាស់មួយ។ យប់ស្ងាត់ទៅហើយ គាត់នៅក្នុងវិហារម្នាក់ឯង សូត្រគាថាតែមួយដែលខ្ញុំសូត្រមុននេះ។)

ស្រាប់តែភ្លាមនោះគាត់ឈប់សូត្រ ខ្ញុំឃើញគាត់រាងចង់ងាកមកខាងក្រោយបន្តិច រួចងាកទៅរកព្រះពុទ្ធវិញ ហើយលំទោនខ្លួនចុះ លើកកូនតូចមួយឡើងដោយដៃទាំងពីរប្រណម្យថ្វាយទៅដល់ព្រះពុទ្ធរូប។ សម្លេងខ្សឹបៗចេញពីមាត់គាត់ ហាក់កំពុងបួងសួងទៅកាន់ព្រះដ៏មានព្រះធម៌ លាយឡំនឹងសម្លេងស្គរធំលាន់យ៉ាងខ្លាំងនៅក្បែរគុម្ពត្រចៀកខ្ញុំ។ នេះដោយសារខ្ញុំឈរនៅកៀកនឹងស្គរពេក។ ដោយសម្លេងទ្រហឹងនៃស្គរភ្លាមៗបែបនេះ ខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនឡើង បិទសៀវភៅគំនូរ ហើយខ្ញុំក៏ត្រឡប់មកនៅលើគ្រែក្នុងមន្ទីរពេទ្យដដែល។

  • មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ…
  • ពុទ្ធំ សព្វភយា! (សម្លេងម្ដាយខ្ញុំ)

ពេលនេះខ្ញុំកំពុងនៅក្នុងបន្ទប់ដំកល់ព្រះរបស់ម្ដាយខ្ញុំ! គ្រប់យ៉ាងក្នុងបន្ទប់នេះ នៅតែដដែល ឥតមានផ្លាស់ប្ដូរអ្វីសោះ។ ម្ដាយខ្ញុំក្នុងសំពត់អាវស កំពុងសូត្រធម៌យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ម្នាក់ឯង។

  • ខ្ញុំម្ចាស់ សូមអរព្រះគុណ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធដ៏ជាម្លប់ត្រជាក់នៃកូនចៅ! ពេលនេះលែងមានមារកំណាចមកព្យាបាទជីវិតកូនស្រីខ្ញុំម្ចាស់ទៀតហើយ។ ខ្ញុំម្ចាស់សូមថ្វាយ…

ខ្ញុំដើរងាកក្រោយបន្តិច ប៉ះចង្កៀងមំុាងសុង ឯម្ដាយខ្ញុំក៏ងាកមកក្រោយមើលមកខ្ញុំ រួចភ្ញាក់ផ្ងារទៅក្រោយដួលលើព្រះពុទ្ធបដិមារតូចៗទាំងប៉ុន្មានឡើងរប៉ាត់រប៉ាយអស់។

  • ឯង! ឯងមកទៀតហើយ! ចេញទៅ! កំុធ្វើបាបកូនយើង! ចេញទៅ!

ដល់ពេលនេះ ទើបខ្ញុំដឹងថាគាត់មើលឃើញខ្ញុំ។ ហើយអ្នកដែលគាត់ខ្លាចនោះ ប្រាកដជាខ្ញុំមិនខាន។

  • ម៉ែ

(ក្រាំង) សម្លេងទ្វាររបើកឡើង!

សូមរង់ចាំអានភាគបន្ត!

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s