“លុះ​ដែក​ថែបលត់​រួច​ហើយ” វគ្គ១(ភាសាខ្មែរ)

នេះ​ជា​ផ្នែក​តូច​មួយ​នៃ​ជំពូក​ទី ១ ក្នុង​រឿង​លុះ​ដែក​ថែប​លត់​រួចហើយ

ចំណាំ៖ 

សូម​ផ្តល់​ជា​យោបល់​សម្រាប់​ការ​បក​ប្រែនេះ​ផង! ប្រសិន​បើ​អ្នក​អាន​ហើយ​គិត​ថា​មិន​ល្អអាននោះទេ គឺ​កំហុស​មក​ពី​ការ​បក​ប្រែ​របស់​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់ ព្រោះ​រឿង​នេះល្អ​ខ្លាំង​ណាស់! ហើយ​បើ​ការ​បក​ប្រែនេះ​មិនល្អទេ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​បន្ត​ការ​បក​ប្រែតទៅ​ទៀតនោះ​ទេ!

សូម​អរគុណ​សម្រាប់ការ​អាន នឹង​សម្រាប់មតិ​ផងដែរ! 

លុះ​ដែក​ថែប​លត់​រួច​ហើយ

ជំពូក ១

“ប៉ុន្មាន​នាក់ដែល​បាន​មក​ផ្ទះ​របស់​យើង ដើម្បី​ឲ្យ​យើង​បាន​ត្រួ​តពិនិត្រមុន​ថ្ងៃបុណ្យ​អ៊ី​ស្ទើនោះ…ក្រោកឡើង!” អ្នក​ដែល​និយាយ​នោះ​គឺបុរស​កន្ធាត់​ម្នាក់ក្នុង​សំលៀក​បំពាក់​ជា​បុព្វ​ជិត ដោយ​មាន​ខ្សែក​ឈើ​ឆ្កាង​បន្តោង​រយោង​ពី​ក​របស់​គាត់ បាន​សម្លក់​ទៅសិស្ស​ទាំងឡាយ​​ របស់​គាត់​ស្ទើរ​ស៊ី​សាច់​ទៅ​ហើយ។

ភ្នែក​តូច​ដ៏​មុត​ថ្លា​របស់​គាត់​មើល​ទៅ​ដូច​ជា​ចង់ហែក​សិស្ស​ទាំង​ ៦​នាក់​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ប្រុស​បួន​នាក់ និង​ស្រី​ពីរ​នាក់ បាន​ងើប​ឈរ​ពី​កៅ​អី​របស់​ពួកគេ​ហើយ​មើល​ទៅ​បុរសដែល​ស្ថិត​ក្នុង​សំលៀក​បំពាក់​អាវ​ខ្មៅ​វែង​នោះ ទាំង​ភ័យ​ខ្លាច។

“ឯង! អង្គុយចុះ” បព្វ​ជិត​នោះនិយាយ​សំដៅ​ទៅ​សិស្ស​ស្រី

សិស្ស​ស្រី​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះធ្វើ​តាម​ការ​បង្គាប់​ភ្លាម​ ដោយ​ដក​ដង្ហើមទាំង​ធូរ​ចិត្ត​

ភ្នែក​ធំ​ៗ​របស់​លោក​ឳ​វ៉ាស៊ីលី​បាន​សំដៅ​ទៅ​កាន់​ក្មេង​ប្រុស​ទាំង​បួន​នាក់ទៀត។

“ឥឡូវ​នេះ ក្មេង​ល្អ​របស់​ពុក ចេញ​មក​នេះ!”

លោក​ឳ​វ៉ាស៊ីលី​បាន​ងើ​ប​ឈរ​ឡើង រុញ​កៅ​អី​របស់​គាត់​ទៅ​ក្រោយ រួច​ដើរ​ទៅ​រក​ក្រុម​ក្មេង​ប្រុស​ដែល​ឈរ​មូល​ជាប់​ៗ​គ្នា​នោះ។

“ក្នុង​ចំណោម​ពួក​ឯង អ្នក​ណាមួយ​ជក់?”

“ពួក​យើង​មិនមិន​ចេះ​ជក់​ទេ លោក​ឳ” ទាំង​បួន​នាក់​ឆ្លើយ​ដូចមិន​ដឹង​ខ្យល់​អី​អញ្ចឹង

ឈាម​ឡើង​ដល់​មុខ​លោក​ឳ ឡើង​ក្រហម

“ពួក​ឯងមិន​ចេះ​ជក់​អញ្ចឹងហ្អេ, អា​ចង្រៃយ៎? អញ្ចឹង អាណាមួយ​ដាក់ថ្នាំ​ជក់​ក្នុង​ម្សៅ​ធ្វើ​នំ? ប្រាប់​អញ​មក! យើង​នឹង​ដឹង​មិន​ខាន​ទេ ថា​ពួក​ឯង​ចេះ​ជក់​បារី​ឬអត់។ ឥឡូវ​ លាត់​ហោប៉ៅ​របស់​ឯង​មក! ឲ្យ​ឆាប់​ឡើង! យើង​ប្រាប់​ថា​ ឲ្យ​លាត់​ហោ​ប៉ៅ!”

ក្មេង​ប្រុស​ទាំង​បី​នាក់​នោះស្តាប់​តាម​បញ្ជា​ដោយ​ដាក់​របស់​ទាំង​អស់​ចេញ​ពីហោប៉ៅ​ទៅ​លើ​តុ។

បុព្វ​ជិត​នោះ​បាន​ត្រួត​ពិនិត្រ​ថ្នេ​រ​ហោប៉ៅ​យ៉ាង​​ដិត​ដល់​ជា​ទីបំផុត​ ដើម្បី​រក​មើល​កំទេច​ថ្នាំ​ជក់ ប៉ុន្តែ​រក​មិន​ឃើញ​អ្វី​ទាល់​តែ​សោះ។ ភ្លាមនោះ​គាត់​បាន​ងាក​ទៅ​រក​ក្មេងប្រុស​ទីបួន​ ដែ​លមាន​ភ្នែក​ពណ៌​ខ្មៅ​ក្រឹប ពាក់​អាវ​ពណ៌​ប្រផេះ​ស្លៀក​ខោ​ខៀវមាន​ស្នាម​ប៉ះ​នៅ​ជង្គង់។

“ម៉េច​បាន​ជា​ឯង​មក​ឈរ​ឆ្កឹង​ដូច​ទីង​មោង​អញ្ចឹង?”

ក្មេង​ប្រុស​នោះ​បាន​បោះ​កែវ​ភ្នែក​មើល​ទៅ​ម្ចាស់​សំនួរ​ទាំង​ស្ងៀម​ស្ងាត់។

“​ខ្ញុំ​អត់មាន​ហោ​ប៉ៅ​ទេ” វា​ឆ្លើយ​តបទាំង​ទឹក​មុខ​ក្រញ៉ូវ

“អត់មានហៅប៉ៅហ្អេ? ឯង​គិត​ថា​អញ​មិន​ដឹង​ថា​អ្នក​ណា​លេង​ល្បិច​លី​លា​មក​បំផ្លាញ​ម្សៅ​របស់​យើង​ឬ? ឯង​គិត​ថា​អញ​នឹង​ឲ្យ​ឯង​រួច​ខ្លួន​ទៀតហ្អេ? អូហ៍! មិន​អាច​ទេ អាល្អិត ឯងនេះ​​ទាល់​តែ​ឈឺ​ខ្លួន​ខ្លះ​ទើប​បាន។ លើក​មុន​ អញ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ឯងនៅ​សាលា​នេះ​បន្ត​ទៀត ព្រោះ​ម៉ែ​ឯង​បាន​មក​សុំ​អង្វរ​យើង​ឲ្យ​ទុក​ឯង ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​យើង​ត្រូវ​បញ្ចប់បញ្ហា​ជាមួយឯងហើយ។ ឆាប់​ចេញ​ទៅ​អា​ចង្រៃ​យ៎!” គាត់​បាន​ញ៉ឹង​ស្លឹក​ត្រចៀក​ក្មេង​ប្រុស​នោះ ហើយ​បោះ​វា​ខ្ទប់​ទៅ​នឹង​ទ្វារ​ចេញ រួច​រុញ​ផ្ទប់ទ្វារ​បិទ​លឺ​សូរ​ក្ឌាំង​ពី​ក្រោយ​វា។

ពួក​សិស្ស​ឯទៀត​អង្គុយ​យ៉ាង​ស្ងាត់ស្ងៀម ដោយ​ការ​ភ័យ​ខ្លាច។ គ្មាន​អ្នក​ណាអាចយល់​បាន​ថា​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ផាវេល​ ករ​ឆាហ្គីន​បត្រូវ​បាន​បណ្តេញ​ចេញ​ពី​សាលា​នោះទេ គ្មាន​សូម្បី​តែ​សើហ្គេ ប៊្រូហ្សាក ដែល​ជា​មិត្ត​ជិត​ស្និទ្ធ​របស់​ផាវេល។ វា​បាន​ឃើញ​វផាវេល​បង់​ថ្នាំ​​ជក់​ដែល​ដាំ​តាម​ផ្ទះ​មួយ​ក្តាប់​ដៃ​ទៅ​ក្នុង​ម្សៅ​ធ្វើ​នំ​សម្រាប់​បុណ្យ​អ៊ីស្ទើនៅ​ក្នុង​ចង្រ្កាន​បាយ​របស់លោកឳ​ ជា​កន្លែង​ដែល​សិស្ស​៦នាក់​ផ្សេង​ទៀត​បាន​រង់​ចាំ​លោក​ឳ​មក​ ដើម្បី​ស្តាប់​សិស្ស​ទាំងនោះ​សូត្រ​មេរៀន។

ពេល​នេះ​សិស្ស​ក្រៅ​ថ្នាក់​ផាវេលអង្គុយ​នៅ​កាំ​ជណ្តើរ​ថ្នាក់​រៀន ហើយ​សង្វេគ​គិត​ដល់​អ្វី​ដែល​ម្តាយ​របស់​វា​នឹង​និយាយ​នៅ​ពេល​ដែល​វា​ប្រាប់​គាត់​ពី​រឿង​ដែល​បាន​កើត​ឡើង ប្រាប់​ដល់​ម្តាយ​ដែល​ធ្វើ​ការហត់​នឿយបែកញើស​ហូរ​ញើស​​​ពី​ព្រឹក​ទាល់​យប់​​ជា​ចុង​ភៅ​នៅ​អធិការ​ដ្ឋាន។

ទឹក​ភ្នែក​វា​ស្រក់​ចុះ​មក

“ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ? គ្រប់យ៉ាង​គឺ​ដោយ​សារ​បព្វ​ជិត​ចង្រៃ​នោះ។ ចង្រៃយ៎​ស្អី​​បាន​ជា​យើង​ទៅ​យក​អា​ថ្នាំ​ជក់​នោះ​ដាក់​ក្នុង​ម្សៅ​នំរបស់​គាត់។ វា​ជា​គំនិត​របស់​សេយូសស្កា “តោះ​យើង! លេង​ជាមួយ​តា​បិសាច​នោះ​ឲ្យ​ដឹង​ដៃ​ម្តង​មើល” វា​បាន​និយាយ​យ៉ាង​ដូច្នេះ ហើយ​យើង​ក៏​ធ្វើ​អញ្ចឹងទៅ។ ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​សេយូសស្កា​បាន​រួច​ខ្លួន ឯឯង​ឯណេះ​វិញ​ត្រូវ​គេ​បណ្តេញ​ចេញ”។

ទំនាស់របស់​វា​ជាមួយ​លោកឳ​វ៉ាស៊ីលី​គឺ​មាន​តាំង​ពី​យូរ​ណាស់​មក​ហើយ។ តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​វា​មាន​ជម្លោះ​ជាមួយ​មីស្កា​ លេវ​ឈូខូវ ហើយ​ត្រូវ​គ្រូ​ពិន័យ​បន្ទាប់​ពីម៉ោងរៀន។ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ប៉ះ​ពាល់​ដល់​ក្មេង​ផ្សេង​ទៀតនៅ​ក្នុង​បន្ទប់​រៀន​ទទេរ​នោះ លោក​គ្រូ​បាន​ដាក់​វា​ឲ្យ​ទៅ​រៀន​នៅ​ថ្នាក់​ទី២ ហើយ​ត្រូវ​អង្គុយ​នៅ​ក្នុង​ថ្នាក់​នោះ​ចំ​មេរៀន​មួយ។

ផាវេល​អង្គុយ​នៅ​កៅ​អី​ក្រោយ​គេ​។ គ្រូ​នោះ​រាង​កន្តឿ​បន្តិច​ពាក់​អាវ​វែង​ពណ៌​ខ្មៅ​ កំពុ​ង​បង្រៀន​សិស្ស​ពី​សណ្ធាន​ផែន​ដី​និង​មេឃ​ ស្រាប់​តែ​ផាវេល​ផ្ទុះ​សំណើច​ដោយ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​នៅ​ពេល​ដែលគ្រូ​បង្រៀន​ថា ផែន​ដី​មាន​អាយុកាល​រាប់​លាន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ហើយ​ផ្កាយ​ដូច​ជា​ភព​ផែន​ដី​ផ្សេង​ទៀត​ដែរ។  វា​ភ្ញាក់​ផ្អើលនូវ​អ្វី​ដែល​បាន​លឺនោះ​ រហូត​ដល់​ថា​វា​​ស្ទើរ​តែ​ងើប​ឈរ​លែង​ចង់​រួច​ ហើយរបូត​មាត់​ស្តី​ឡើង​ថា “ប៉ុន្តែ​នេះ​មិន​មែន​ជា​អ្វី​ដែល​ព្រះ​គម្ពីរ​បាន​បង្រៀន​​នោះទេ” ប៉ុន្តែ​វា​ខ្លាច​ហើយ​មិន​ចង់​ប៉ះ​ទឹក​ក្តៅ​ច្រើន​ជាង​នេះ​ទៀត​ទេ។

លោកឳ​តែង​តែ​ឲ្យ​ផាវេល​ពិន្ទុ​ពេញ​ជា​និច្ច​សម្រាប់​ការ​អាន​អត្ថបទ​ព្រះ​គម្ពីរ​។ វា​ទន្ទេញ​ចាំ​​សៀវភៅ​អធិស្ឋាន​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់ សូម្បី​តែ​គម្ពីរ​សញ្ញា​ចាស់ និង​គម្ពីរ​សញ្ញា​ថ្មី​ទៀត​ផង។ វា​ដឹង​យ៉ាង​ច្បាស់​ពី​អ្វីដែល​ព្រះបាន​បង្កើត​នៅ​ថ្ងៃ​នីមួយៗ​ក្នុង​ពេល ៧​ថ្ងៃនោះ។ ឥឡូវ​នេះ​វា​បាន​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ទាំង​អស់​ដោយ​ការ​លើកយក​នូវ​បញ្ហា​ជាមួយ​លោក​ឳ​វ៉ាស៊ីលី។ នៅ​ម៉ោង​មេរៀន​ចុង​ក្រោយ​បង្អស់​ មុន​ពេលលោក​ឳ​ដាក់​គូថ​អង្គុយ​លើ​កៅ​អី​នោះ ផាវេល​បាន​លើក​ដៃ​របស់​វា​ឡើង​ដើម្បី​សុំ​អនុញ្ញាត​ពី​គ្រូ​ឡើង​និយាយ​  ហើយ​ក្រោក​ឈរ​ឡើង។

“លោក​ឳ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​គ្រូ​នៅថ្នាក់​ទី ២ និយាយ​ថា​ផែន​ដី​មាន​អាយុរាប់​លាន​ឆ្នាំ​មកហើយ ខុស​ពី អ្វី​ដែល​ព្រះ គម្ពី​រ​បាន​បង្រៀន​ថា ប្រាំពាន់…” សម្រែកខឹង​សម្បារ​របស់​លោក​គ្រូ​បាន​ផ្ទុះ​ចេញ​ពី​លោក​ឳ​វ៉ា​ស៊ីលី​បាន​កាត់​នូវ​សម្តី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​វា។

“ឯង​និយាយ​ថា​ម៉េច អាចង្រៃយ៎? ឯង​រៀន​ព្រះគម្ពីរ​របៀប​ៗ​ហ្នឹងឬ?”

ហើយ​មុន​ពេល​ផាវេល​បាន​ដឹង​ថា​មាន​រឿង​អ្វី​កើ​តឡើង​នោះ លោក​ឳ​បាន​ចាប់​ស្លឹក​ត្រចៀក​វា​ ហើយ​បោក​ក្បាល​វា​ផ្ទប់​ទៅ​នឹង​ជញ្ជាំង​។ ប៉ុន្មាន​នាទី​ក្រោយ​មក ដោយ​អាការៈ​ញ័រ​ញាក់​នឹង​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច​ឥត​ឧបមារនោះ​វា​បាន​ដឹង​ថា​ ខ្លួន​វា​កំពុង​ស្ថិត​នៅ​ក្រៅ​ថ្នាក់​រៀន​បាត់​ទៅ​ហើយ។

ម្តាយ​របស់​វា​បាន​ស្តី​បន្ទោស​វា​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅពេលនោះ។ ហើយ​នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់​នោះ ម្តាយ​វា​ត្រូវ​ទៅ​សាលា​ដើម្បី​សុំ​អង្វរ​លោក​ឳ​វ៉ាស៊ី​លី​ដើម្បី​ឲ្យ​វា​បាន​ចូល​រៀន​វិញ។

ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​នោះ​មក ផាវេល​បាន​ស្អប់​លោកឳ​​អស់​ពី​ទ្រូង​របស់​វា​តែ​ម្តង។ ទាំង​ខ្លាច​ ទាំង​ស្អប់គាត់! ចិត្ត​ជា​ក្មេង​របស់​វា​ងើប​ឡើង​ប្រឆាំង​ជា​ដាច់​ខាត​ទៅ​នឹង​ភាព​អយុត្តិ​ធម៌​ទាំង​ឡាយ សូម្បី​តែ​បន្តិច​ក៏​ដោយ។ វា​មិន​អាច​អត់​ទោស​ឲ្យ​លោកឳ​ចំពោះ​ការ​វាយ​វា​ទាំង​គ្មាន​កំហុស​នោះទេ មុខ​វា​កាន់តែ​ក្រញ៉ូវ​ កាន់​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ជូ​រចត់​ឡើងរហូត​មក។

បន្ទាប់​ពី​រឿង​ថ្ងៃនោះ​មក ផាវេល​បាន​ទទួល​រក​ការ​ឈឺ​ចាប់​ជា​ច្រើន​ពី​លោកឳ​វ៉ាស៊ីលី។ បុព្វ​ជិត​តែង​តែ​បណ្តេញ​វា​ចេញទៅ​ក្រៅ​ថ្នាក់​រហូត មួយ​ថ្ងៃ​ហើយ​មួយ​ថ្ងៃ​ទៀតអស់​ជា​ច្រើន​សប្តាហ៍​ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​បុព្វ​ជិត​នោះ​បាន​ឲ្យ​វា​ឈរ​នៅ​កៀន​ជញ្ជាំង​ចំពោះ​សូម្បី​តែ​កំហុស​តូច​តាច​ ថែម​ទាំង​មិន​ដែល​ហៅ​វា​ឲ្យ​ឡើង​ឆ្លើយ​សំណួរ​ទៀត​ដែរ ហើយ​ជាមួយ​នឹងលទ្ធផល​កាល​ពីល្ងាច​ថ្ងៃ​បុណ្យ​អ៊ី​ស្ទើ​ទៀត​នោះ ផាវេល​ត្រូវ​ទៅ​ជាមួយ​នឹង​ក្មេង​ប្រុស​ៗ​ដែល​រៀន​បាត​ថ្នាក់​ទាំង​ឡាយ​ឲ្យ​ទៅកាន់​ផ្ទះ​របស់​លោក​ឳ​ដើម្បី​ប្រលង​សារ​ជា​ថ្មី។ ហើយ​នៅ​ចង្ក្រានបាយនោះ​ហើយ ដែល​វា​បាន​ទម្លាក់​ថ្នាំ​ជក់​ទៅ​ក្នុង​ម្សៅ។

គ្មាន​អ្នក​ណា​បាន​ឃើញ​វា​ធ្វើ​រឿង​នោះ​ឡើយ ប៉ុន្តែ​លោកឳ​បាន​ស្មានដឹង​ភ្លាម​មួយ​រំពេច​ថា​គួរ​បន្ទោស​លើ​អ្នក​ណា។

មេរៀន​បាន​ចប់​នៅ​ទីបញ្ចប់​ ហើយ​ក្មេង​ៗ​បាន​ចាកចេញ​ពី​​ធ្លា​ក្រៅ​ផ្ទះ ហើយ​នាំ​គ្នា​មក​ចោម​រោមផាវេលដែល​នៅ​តែ​រក្សាភាព​ស្ងៀម​ស្ងាត់​តែ​ម្នាក់ឯង​ដដែល។ សើហ្គេ ប្រុសហ្សាក នៅ​អែនអន​នៅ​ពី​ក្រោយ​វា​ក្នុង​ថ្នាក់​រៀន។ វាមាន​អារម្មណ៍​ខុស​ធ្ងន់​ណាស់ ប៉ុន្តែ​វា​មិន​អាច​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ទាល់​តែ​សោះ​ ដើម្បី​ជួយ​មិត្ត​របស់​វា

យេហ្វ្រេម វ៉ាស៊ីលី​អ៊ីវិចឆ៍ ដែល​ជា​នាយក​សាលា​បាន​បើក​បង្អួច​ពី​បន្ទប់​គ្រូ​ៗ​មក​ហើយ​ស្រែក​ដាក់​វា​ថា៖

“​ឆាប់​បញ្ជូន​ ករ​ឆា​ហ្គីន​មកណេះ​ភ្លាម!” ផាវេល​បាន​លោត​ឡើង​ភ្លាម​នៅ​ពេល​ឭសម្លេង​ធំគ្រលរ​របស់​នាយក​សាលា វា​បាន​ទៅ​តាម​ការ​ហៅ​របស់​នាយក​ទាំង​បេះ​ដូង​លោត​ស្ទើរ​ផ្ទុះ​ចេញ​មកក្រៅ​ទៅ​ហើយ។

***

នៅ​មានត…

វគ្គ ករឆាហ្គីន និងការងារថ្មីដ៏លំបាកលំបិន​នៅក្នុង​អាហារដ្ឋាន

ការងារ ដំបូង របស់ កូឆាហ្គីន

HOW THE STEEL WAS TEMPERED

Part One

CHAPTER ONE


Those of you who came to my house to be examined before the Easter holidays, stand up!” The speaker, a corpulent man in the garb of a priest, with a heavy cross dangling from his neck, fixed the class with a baleful glare.

His small hard eyes seemed to bore through the six children – four boys and two girls – who rose from their seats and looked at the man in the cassock with apprehension.

“You sit down,” the priest said, motioning to the girls.

The girls hastily complied, with sighs of relief.

Father Vasili’s slits of eyes focussed on the other four.

“Now then, my fine lads, come over here!”

Father Vasili rose, pushed back his chair and walked up to the group of boys who stood huddled close together.

“Which of you young ruffians smokes?”

“We don’t smoke, father,” the four answered timidly.

The blood rushed to the priest’s face.

“You don’t smoke, eh, you scoundrels? Then who put the tobacco in the dough? Tell me that! We’ll see whether you smoke or not. Now then, turn out your pockets! Come on, turn them out, I say!”

Three of the boys proceeded to empty the contents of their pockets onto the table.

The priest inspected the seams carefully for grains of tobacco, but found nothing, whereupon he turned to the fourth lad, a dark-eyed youngster in a grey shirt and blue trousers patched at the knees.

“What are you standing there for like a dummy?”

The lad threw a look of silent hatred at his questioner.

“I haven’t any pockets,” he replied sullenly.

“No pockets, eh? You think I don’t know who could have played such a scoundrelly trick as to spoil my dough? You think I’m going to let you off again? Oh no, my boy, you shall suffer for this. Last time I allowed you to stay in this school because your mother begged me to keep you, but now I’ve finished with you. Out with you!” He seized the boy painfully by the ear and threw him out into the corridor, slamming the door after him.

The class sat silent, cowed. None of the children could understand why Pavel Korchagin had been expelled, none but Sergei Bruzzhak, who was Pavel’s closest friend. He had seen him sprinkle a fistful of home-grown tobacco into the Easter cake dough in the priest’s kitchen where six backward pupils had waited for the priest to come and hear them repeat their lesson.

Now the ejected Pavel sat down on the bottom step of the schoolhouse and wondered dismally what his mother would say when he told her what had happened, his poor hardworking mother who toiled from morning till night as cook at the excise inspector’s.

Tears choked him.

“What shall I do? It’s all because of that damned priest. What on earth made me go and put that tobacco in his dough. It was Seryozhka’s idea. ‘Let’s play a trick on the old beast,’ he says. So we did. And now Seryozhka’s got off and I’ll likely be kicked out.”

His feud with Father Vasili was of long standing. It dated back to the day he had a scrap with Mishka Levchukov and in punishment was kept in after lessons. To keep the lad out of mischief in the empty classroom, the teacher took him to the second grade to sit in at a lesson.

Pavel took a seat at the back. The teacher, a wizened little man in a black jacket, was telling the class about the earth and the heavenly bodies, and Pavel gaped with amazement when he learned that the earth had been in existence for millions of years and that the stars too were worlds. So startled was he by what he had heard that he barely refrained from getting up and blurting out: “But that isn’t what the Bible says!” But he was afraid of getting into more hot water.

The priest had always given Pavel full marks for Scripture. He knew almost the whole prayer book practically by heart, and the Old and New Testament as well. He knew exactly what God had created on each day of the week. Now he resolved to take the matter up with Father Vasili. At the very next lesson, before the priest had time to settle himself properly in his chair, Pavel raised his hand and, having obtained permission to speak, he got up.

“Father, why does the teacher in the second grade say the earth is millions of years old, instead of what the Bible says, five thou…” A hoarse cry from Father Vasili cut him short.

“What did you say, you scoundrel? So that’s how you learn your Scripture!”

And before Pavel knew what had happened the priest had seized him by the ears and was banging his head against the wall. A few minutes later, shaken with fright and pain, he found himself outside in the corridor.

His mother too had given him a good scolding that time. And the following day she had gone to the school and begged Father Vasili to take him back.

From that day Pavel hated the priest with all his soul. Hated and feared him. His childish heart rebelled against any injustice, however slight. He could not forgive the priest for the undeserved beating, and he grew sullen and bitter.

Pavel suffered many a slight at the hands of Father Vasili after that. The priest was forever sending him out of the classroom; day after day for weeks on end he made him stand in the corner for trifling misdemeanours and never called on him to answer questions, with the result that on the eve of the Easter holidays Pavel had to go with the backward boys to the priest’s house to be re-examined. It was there in the kitchen that he had dropped the tobacco into the dough.

No one had seen him do it, yet the priest had guessed at once who was to blame.

The lesson ended at last and the children poured out into the yard and crowded round Pavel, who maintained a gloomy silence. Sergei Bruzzhak lingered behind in the classroom. He felt that he too was guilty, but he could do nothing to help his friend.

Yefrem Vasilievich, the head master, poked his head out of the open window of the teachers’ room and shouted:

“Send Korchagin to me at once!” Pavel jumped at the sound of the Head’s deep bass voice, and with pounding heart obeyed his summons.

Advertisements

25 Replies to ““លុះ​ដែក​ថែបលត់​រួច​ហើយ” វគ្គ១(ភាសាខ្មែរ)”

  1. ខ្ញុំ​យល់​ស្របតាម​ការ​បក​ប្រែ​របស់បង 001-002-003…ជាង ទោះ​បង​និយាយ​ថា​ចំនាយ​ពេល​បក​យូរ​ហើយក៏ដោយ! បង​អាច​ធ្វើ​ជា​អ្នក​បក​ប្រែ​ដែល​ទាក់​ទាញ​ចិត្ត​អ្នក​អានបាន។ អរគុណ​សម្រាប់​ការ​ចំណាយ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​របស់​បង មក​បក​ប្រែរឿង​នេះ​ជាមួយ​ខ្ញុំដែរ។ ហិហិ

    Like

  2. រឿងចំណងជើង ពិចារណា ដូច Achharia ត្រូវម្យ៉ាងដែរ ហើយបើបកតាមន័យរបស់វាថាៈ “របៀបលត់(ដំ)ដែកថែប,របៀបត្រូវលត់(ដំ)ដែកថែប ឬ របៀបដែកថែបត្រូវបានលត់(ដំ)” “HOW THE STEEL WAS TEMPERED” បើមនុស្សត្រូវការលត់ដំ ឬលត់ដំមនុស្ស ប្រហែលជាអ្នកតែងចង់យក ដែកថែបប្រៀបនឹងមនុស្ស រវាងបព្វជិតនិងកូនសិស្ស ។ តែអ្នកសរសេរភាសា អង្គគ្លេស ប្រហែលជាមានឆ្គងច្រើន ឬក៏គេចង់សរសេអញ្ចឹងឯង ក៏មិនដឹង នេះគ្រាន់បានមើលតែតិច ខាងលើ ដូចជា “YOU SIT DOWN,” THE PRIEST SAID, MENTIONING TO THE GIRLS. ខ្ញុំដូចជាធ្លាប់ឃើញគេសរសេរ “SIT DOWN,” THE PRIEST SAID TO THE GIRLS.

    Like

  3. ពូ​សូម​ផ្ដល់​យោបល់​​ក្នុង​បំណង​ដើម្បី​អភិវឌ្ឍ​បន្តិច​ចុះ។ ក្នុង​ឃ្លា​ទី​មួយ​ពូ​ឃើញ​ថា ខុស​ន័យ​ដើម​ដោយ​ពុំ​បាន​បកប្រែ​​ពាក្យ​ដើម​ខ្លះ​ ដូចជា
    – to be examined, តាម​សាច់​រឿង ពាក្យ​ហ្នឹង​មាន​ន័យ​ថា ប្រលង​សា ឡើង​វិញ ឫ ប្រលង​ម្តង​ទៀត។ នៅ​ខាង​ចុង chapter ក៏​បាន​និយាយ​ដែរ “re-examined” (….. with the result that on the eve of the Easter holidays Pavel had to go with the backward boys to the priest’s house to be re-examined.)

    ហើយ​ពាក្យ​ “fixed” យើង​អាច​កាត់​យល់ ឫ សម្រួល​​បាន​​ថា “​ចាប់​ផ្តើម” fixed the class with a baleful glare. គេ​ចង់​និយាយ អំពី​ទឹក​មុខ និង​ក្រសែភ្នែក​​​របស់​គ្រូ​ដែល​ប្រើ​នៅ​ពេល​​ចាប់​ផ្តើម​ថ្នាក់​។

    “You sit down,” the priest said, motioning to the girls. ត្រង់​ឃ្លា​នេះ ពាក្យ​ motioning ជា​វិធី​សរសេរ​របស់​អ្នក​និពន្ធ​ចង់​អោយ​អ្នក​អាន យល់​អំពី​កាយវិការ​របស់​បព្វជិត​ ថា ​ជា​មួយ​គ្នា​ដែល​គាត់​និយាយ​អោយ​សិស្ស​ស្រី​អង្គុយ​ចុះ​គាត់​ក៏​មាន​កាយវិការ​បញ្ជាក់​បន្ថែម​ជាមួយ​និង​សំដី​របស់​គាត់​ដែរ។ បើ​បក​ប្រែ តាម​ន័យ​ត្រង់​ប្រហែល​ជា​ឆ្គង​បន្តិច តែ​បើ​សម្រួល​អាច​និយាយ​បាន ថា “នាង​ទាំង​ពីរ! ​អាច​អង្គុយ​ចុះ​បាន” បព្វជិត​និយាយ​ទៅ​សិស្ស ស្រី​ដោយ​ទឹកមុខ​អធ្យាស្រ័យ។

    សរុប​ទៅ​ឌី​ធ្វើ​បាន​ល្អ​ហើយ សូម​បន្ត​ប្រឹង​ប្រែង​ថែម​ទៀត​

    Like

    1. មិនប្រាកដទេ sreylya!

      ខ្ញុំចូលចិត្តរឿងខ្លីៗ នៅប៉ុសខ្ញុំមានដាក់រឿងខ្លីៗ មើលទៅឆាប់ចប់ ។ រឿងខ្លីតែមានន័យវែង! នៅប៉ុស្ត

      http://khm4education.wordpress.com AND http://souriyavarman.wordpress.com

      បានដាក់ជាឯកសារ pdf ស្រួលមើលមានអក្សរធំៗ ឆាប់ចាំ ឆាប់យល់ មិនខុសបំណងឡើយ!

      Like

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s