ទីរបស់ផ្កាយ

ថ្ងៃ សៅរ៍ ទី ២៦ ខែ មេសា ឆ្នាំ ២០១៤

ថ្ងៃនេះ​ខ្ញុំ​នាំ​ប្អូន​ស្រី​ច្រម៉ក់​របស់​ខ្ញុំទៅលេង​ផ្ទះអ៊ុំ​!​ គោល​បំណង​របស់​យើងគឺទៅលេង​យាយ និង​យក​ស្វាយ​ដែល​ប៉ា​ផ្ញើរមក​តាម​ឡាន​កាពីតូល​មក​ឲ្យតាំងពីព្រឹកនោះផង។ ពេលទៅ​ទទួល​ស្វាយនោះ ខ្ញុំ​រាង​តឹង​ចិត្ត​បន្តិច ព្រោះ​ស្វាយឡើង​ពេញ​មួយការ៉ុង។ ព្រះអើយ ប៉ា! ម៉េចក៏​ប៉ា​ផ្ញើរមក​ច្រើនអីក៏ច្រើន​យ៉ាងនេះ? ខ្ញុំ​ខំអូស​ការ៉ុង​ស្វាយ​ដាក់​ម៉ូតូអាគុប​របស់​ខ្ញុំ រួច​ឲ្យ​ប្អូនស្រី​ច្រម៉ក់ឡើង​អង្គុយពីខាងមុខ។ ដៃម្ខាង​កាន់​ដៃម៉ូតូ ដៃម្ខាង​ទប់​ការ៉ុង​ស្វាយ​កុំឲ្យ​ធ្លាក់។ អរគុណ​បង​អ្នក​មើល​អីវ៉ាន់​នៅកាពីតូល​ដែល​គាត់មាន​ចិត្ត​ជួយលើក​ដាក់​ម៉ូតូពីរនាក់ខ្ញុំ កុំអីខ្ញុំ​វេទនា​មិនខានទេ។ ដំណើរពី​អូរឬស្សីទៅអូរឡាំពិក​ថ្មី​បើ​មិន​ត្រូវការ​ទូក ក៏​មាន​ការ​ពិបាក​ដែរ ព្រោះ​វា​រាង​ស្ទះ​បន្តិច។ ខ្ញុំ​ខំ​ត្រដរ​ទាំង​លំបាក ទៅផ្ទះអ៊ុំ​នៅខាង​កើត​ផ្សារ។ ទៅដល់​ក៏​ឃើញ​យាយនៅខាងក្នុង។ យាយ​ស្ទុះ​ស្ទារ​មក​បើក​ទ្វារ ដើម្បី​មើល​ចៅ​ប្រុស​កម្លោះ និង​ចៅ​ស្រី​តូច​ច្រឡឹង​របស់គាត់។ ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​ថា​គាត់​នឹក​ចៅគាត់ តែ​ធ្វើ​ម៉េច​បាន​ទៅលេង​គាត់​តែ​សៅរ៍អាទិត្រ​ហ្នឹងឯង។ ខ្ញុំ​លើក​ស្វាយ​ដាក់​ខាង​មុខរួចហើយ ក៏ចូលទៅ​ជម្រាប​សួរអ៊ុំ​ប្រុស​នៅ​ខាង​ក្នុង។ រួចទៅអង្គុយ​នៅផ្ទះ​បាយ​ខាង​ក្រោយ​ផ្ទះ ផឹក​ទឹក​បន្តិច អង្គុយ​សម្រាក​បន្តិច។ យាយ​គាត់​សួរ​នាំ​តិចតួចពីរឿងស្វាយ ខ្ញុំក៏ប្រាប់គាត់ថា​ប៉ា​បេះ​ពីចម្ការ​ស្វាយនៅ​ស្រុក​កណ្ដៀង ភូមិកំណើត​ខាង​ប៉ាខ្ញុំ។ អ៊ុំ​ប្រុស​ និងយាយ​ប្រហែល​ភ្លេច​ហើយថា ប៉ា​នៅ​មាន​ដី​មួយ​ដុំ​តូចទៀត​នៅ​ស្រុក​កណ្ដៀង ភូមិ​ស្យា ក្បែរ​ប្រឡាយទឹក​ថ្មី។ នៅទីនោះ​ស្ងប់​ស្ងាត់ល្អ មាន​ដើម​ស្វាយ ដើម​មៀន ស្រការនាគ ម៉ាក់ប្រេងម៉ាក់ប្រាង ផ្លែ​ឈើ​ព្រៃ​ខ្លះ​ជុំ​វិញភូមិ​ករ និង​មាន​ដើម​ផ្កា​លំអរ​បន្តិច​បន្តួច​ឥត​ដាច់​ពី​មាត់​ច្រក​ចូល​រហូត​ដល់​មុខ​ផ្ទះជាប់​បឹង​ឈូក។ នេះ​រាង​វាល​បន្តិចផង ព្រោះ​កាល​តា​ខាង​ប៉ា​ខ្ញុំ​នៅ​រស់ គាត់​ដាំ​នេះ​បណ្ដុះ​នោះ​សឹង​គ្មាន​កន្លែង​ទំនេរ ជាពិសេស​ដើម​ស្លា ដើម​ម្លូ​របស់​យាយ តែឥឡូវ​អស់មាន​ដើម​ស្លាម្លូទៀតហើយ។ 

និយាយ​ដល់​សាច់​រឿង​ដែល​ខ្ញុំ​កត់​សម្គាល់​ម្ដង! ពេល​ទៅ​ដល់​ផ្ទះអ៊ុំ ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​ថា​សក់​ស្រីណែត​សិត​បានយ៉ាង​ស្អាត។ ច្បាស់ណាស់ គឺ​យាយ​ខ្ញុំជា​អ្នក​សិតឲ្យ គាត់​យក​ស្និត​សិត​ចៃមក​សិត​មួយៗ ភ្នែក​ចំណាស់​របស់គាត់​ប្រឹង​មើល​យ៉ាង​យក​ចិត្តទុកដាក់។ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ដែរ ថា​គាត់​នឹកឃើញ​យ៉ាងម៉េច​បានជា​យក​ស្និត​សិត​ចៃ​មក​សិត​ឲ្យ​ប្អូន​ស្រី​ខ្ញុំ។ ជួន​ជាពេល​នោះ​អ៊ុំ​ស្រី​សំណប់​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ចុះមក ពីខាង​លើ​ផ្ទះ ដែល​មុន​នេះ​យើង​ឮសម្លេង​កូន​ស្រីគាត់​រអ៊ូររទាំ​នឹង​អ៊ុំ​ស្រី​ដែល​រវល់​រឿង​មុខកូនគាត់​កើត​មុនពេក។ គាត់​ចុះ​មក​ដួស​ទឹក​ពិសារ រួចបន្ទោស​យាយ ចាស់​ហើយ​នៅ​ប្រឹង​មើល​ចៃអីទៀត បើភ្នែក​គាត់​មើល​មិន​សូវ​ច្បាស់​យ៉ាងនេះ។ ខ្ញុំ​រាង​អស់​សំណើច​បន្តិចដែរ ដែល​ឮកូន​និង​ម្ដាយគាត់​និយាយ​គ្នា​បែបនេះ ស្ដាប់ទៅគួរឲ្យ​ខ្នាញ់​ដែរតើ។ យាយ​ខ្ញុំ​គាត់​ប្រឹង​បូត​ស្និត​សក់​សម្លឹង​មើលចៃ។ រួច​អ៊ុំ​ស្រី​និយាយ​ឡើងថា ប្អូន​ស្រី​ខ្ញុំ​មាន​ចៃ បាន​ជា​ឆ្លង​ដល់​កូន​ស្រី​តូចដែល​អាយុ​មិន​លើស​ប្អូន​ស្រី​ខ្ញុំ​ប៉ុន្មាន។ ខ្ញុំ​ដូច​មិន​យល់​ដែរ បើ​ប្អូ​ន​ស្រី​ខ្ញុំ​មាន​ចៃ ម៉េច​ក៏​មិន​ឆ្លង​ដល់​បង​បងដែលនៅ​ផ្ទះ​ខ្ញុំផង ខ្ញុំ​មិន​ទុក​ឲ្យ​គេ​ថា​ប្អូន​ខ្ញុំ​បង្ករ​ជា​បញ្ហា​តូចតាច​នេះ​ដល់គេនោះទេ ក៏​ប្រាប់ហេតុផលនេះទៅវិញ។ អ៊ុំ​ក៏អត់មាន​និយាយអីទៀតដែរ។

រួច​មក​យាយ​ហៅ​ខ្ញុំ​ញុំា​បាយ គ្រប់ពេលឲ្យ​តែ​បាន​ទៅ​ជួប​យាយ យាយ​តែង​តែ​បង្ហាញ​ការ​បារម្ភ ខ្លាច​ចៅគាត់​អត់​បាយ​ស្លាប់។ មើលទៅគាត់​បារម្ភពីពួក​ខ្ញុំ​យ៉ាងនេះ គាត់​កាន់​តែគួរឲ្យស្រលាញ់។ ខ្ញុំ​បាន​អោប​គាត់​ពេញ​ៗដៃកាល​គាត់​ទើប​តែ​មក​ពីអាមេរិក​ថ្មីៗ។ ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍ថា កាល​នៅ​ក្មេង​យាយ​មាន​មាឌធំណាស់ ហើយគាត់​នៅ​មាន​កម្លាំង​ស្ដី​ថា​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រឿង​បោក​ខោអាវ និង​ដុស​ក្អែល​អីអស់ហ្នឹង។ ពេល​នេះ​រាង​គាត់​តូច​ច្រឡឹង ខ្ញុំ​យល់​ខ្លួនឯង​ថា​ខ្ពស់​ជាងមុន ហើយ​ក៏ធំហើយ។ ក៏​ចាប់​អារម្មណ៍ថា យាយ​កាន់​តែ​ចាស់ណាស់ហើយ ស្បែក​ដៃដ៏ជ្រីវជ្រួញ អាយុកាល​ចូល​និវត្តន៍​នៅ​ស្រុក​អាគាំង​ធ្វើ​ឲ្យគាត់​មាន​ឱកាស​បាន​មក​លេង​ស្រុក​​កំណើត​គាត់​ឯ​ប្រទេស​កម្ពុជា​បាន​យូរជាងមុន។ ខ្ញុំ​ក៏រីករាយដែរ ដែល​បាន​ជួប​យាយ​ច្រើនជាង​មុន។ សំណេរមួយនេះ​មាន​ភាព​រញ៉េរញ៉ៃ រៀប​រាប់​ត្រង់នេះ​បន្តិច ត្រង់នោះ​បន្តិច ច្របល់​សព្វ​អប់​ក្លិន​អតីតកាល និង​បច្ចុប្បន្ន​ដូច​សម្លរកកូរខ្មែរ ឬ​សម្លរ​ចាបឆាយ​ចិន។ ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​សរសេរ​តាម​នឹកឃើញ ព្រោះ​អីថ្វីដៃសរសេរអន់ មិន​ដឹង​ថា​កែអីខ្លះ គិតអីខ្លះ ដូច្នេះ​មាន​តែ​សរសេរ​តាម​នឹកឃើញទើប​អាច​មាន​អក្សរ​ខ្លះ​ដិត​ដាម​ជាប់​ក្នុង​កំណត់​ហេតុមួយនេះ។ ថ្ងៃខែចេះតែកន្លង អ្វី​ៗ​កើតឡើង​ រួច​ក៏​បាត់​បង់​ទៅវិញតាម​កាល ថ្ងៃនេះ​ព្រះអាទិត្រ​នៅតែលិច​នៅទិស​ខាង​លិច​ដដែល តែ​មិន​ថា​វា​ជា​ថ្ងៃលិចឬ​ថ្ងៃរះ យើង​តែង​តែ​ជួប​ប្រទះ​នូវ​អ្វី​ដែល​ថ្មីជានិច្ច ព្រោះ​…

…ផ្កាយ​នៅលើ​មេឃ ដែល​យើង​ខ្ញុំ​សម្លឹង​នោះ មិន​ដែល​រះ​នៅ​កន្លែង​ដដែល​នោះឡើយ។ ជីវិត​មនុស្ស​ក៏ដូចគ្នា មិន​ថា​យើង​បាន​ជួប​រឿង​អ្វីក៏ដោយ យើង​នឹង​មិន​ឈរ​នៅ​កន្លែងដដែល​នោះឡើយ។ 

ឌីយ៉ា

ជា​ចុង​ក្រោយសម្លរ​កកូរឬ​ចាបឆាយ​មួយនេះ គ្រាន់​តែ​ចង់​រំឮក​បន្តិចពីប៉ាម៉ាក់ អ៊ុំ​ប្រុសអ៊ុំ​ស្រី លោក​យាយ ដែល​អ្នក​ទាំងនេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​ដែល​មាន​គុណ​យ៉ាង​ធំ​មក​លើ​ជីវិត​ខ្ញុំ​ក៏ដូចជា​បង​ប្អូនខ្ញុំ។ មិនថា​មាន​រឿង​អ្វីកើតឡើង មិន​ថា​មាន​រឿង​មិនល្អធំឬតូច តែ​គុណូបការៈក៏ដូចជា​ទឹក​ចិត្ត​ដ៏ល្អរបស់ពួកគាត់​នឹង​រះ​នៅ​ក្នុង​ដួង​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ដដែល ទោះបី​ជា​ពន្លឺ​របស់​ពួកគាត់​មិន​បាន​រះ​នៅ​ទីតាំង​ដដែល​នៅ​ក្នុងជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​ក៏ដោយ។ 

ដោយខ្ញុំបាទ ឌីយ៉ា

Handwritten Diary of Mine

It’s been a long while, I have not written anything in English. Now just I do, I just publish my handwriting notes. It is about my childhood experience around the theme “Dialogue”. Most of you might not understand my zigzag and messy notes, but for those who could, please enjoy it. Share me your story if you want to.

I got this inspiration from a quote my a girl who were shot in the head for she thrive to speak up for education in a place where girls could not go to school, Malala. It was about “dialogue for peace”. Just in contrast to her story, I just want to share a different perspective of dialogue for peace in a family context, a family of mine. – Cafe Dialogue / Siem Reap

ភាពរីករាយចេញពីបេះដូង

សួស្ដី! ខ្ញុំឈ្មោះ ឌីយ៉ា អាយុ ៣០ឆ្នាំ ធ្វើការជាអ្នកស្រាវជ្រាវសាមញ្ញម្នាក់ ធ្វើការដើម្បីទិញបាយហូបប៉ុណ្ណោះ។ រយៈពេល ៥ ឆ្នាំមកហើយ ដែលខ្ញុំធ្វើការនៅទីនេះ។ ភាពរីករាយតែងតែមានជារឿយ ហើយពេលខ្លះសុខទុក្ខមកប្រលែងលេងជារឿងធម្មតា។ ថ្មីៗនេះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ស្នាមញញឹមរបស់ខ្ញុំភាគច្រើន សុទ្ធសឹងចេញពីបេះដូង។ ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍ថា គ្រប់គ្នានៅកន្លែងធ្វើការទោះបីខ្ញុំមិនសូវស្គាល់គេច្រើន ឬធ្វើការជាមួយគ្នាយូរឆ្នាំមកហើយក្ដី ខ្ញុំដូចជាគ្មានការពិបាកក្នុងការសាបព្រួសពាក្យសម្ដីលេងសើច ឬញញឹមទៅគេយ៉ាងស្រួលនោះទេ។

ហេតុអ្វីបានជាកាលពីមុន ពេលខ្លះដូចជាបង្ខំខ្លួនឯងខ្លាំងម៉្លេះ? ប្រហែលជាមកពីមួយរយៈនេះ ខ្ញុំមានសេរីភាពច្រើនក្នុងការធ្វើអ្វីមួយដោយខ្លួនឯង។

ខ្ញុំជាមនុស្សមិនសូវចេះនិយាយស្ដី ឬចូលរួមក្នុងចំណោមមនុស្សនោះទេ។ នេះជាភាសាអង់គ្លេសគេហៅថា Introvert។ ខ្ញុំនៅតែជាខ្ញុំ ខ្ញុំនៅតែជា Introvert ស្អីគេហ្នឹងដដែល។ ខ្ញុំចូលចិត្តគេចពីការជប់លៀង មិនចូលចិត្តការសន្ទនាយូរ មិនចូលចិត្តមនុស្សនិយាយច្រើនឥតប្រយោជន៍ មិនចូលចិត្តមនុស្សពន្យល់រឿងមានប្រយោជន៍ច្រើនពេក។ ខ្ញុំចូលចិត្តសម្ដីខ្លី ខ្លឹម រួចសម្ងំធ្វើជាជាងនិយាយ។ ហេតុនេះហើយ បានជានៅកន្លែងធ្វើការ ខ្ញុំញញឹមបន្តស្ដាប់អ្នកធ្វើការជាមួយគ្នានិយាយមិនបានយូរ។ តែ…

មួយរយៈនេះ…ដូចខ្ញុំនិយាយខាងលើអុីចឹង! ចុះស្អីទៅដែលអាចផ្លាស់ប្ដូរអត្តចរិត្តធម្មជាតិខ្ញុំបានមួយកម្រិតបែបនេះ? ខ្ញុំនៅតែមិនអាចស្ដាប់គេនិយាយយូរ កាន់តែមិនអាចនិយាយបានច្រើន តែខ្ញុំអាចមានក្ដីសុខនឹងញញឹមទៅកាន់គេដទៃ ចេះចេញពាក្យ ឬរឿងកំប្លែង (មិនដឹងកំប្លែងមែនឬអត់ទេ) តែពេលយើងសើច យើងញញឹមដាក់គេ គេក៏តបមកវិញបែបដូចគ្នាហ្នឹងឯង។ ខ្ញុំគិតថា វាជាសេចក្ដីសុខមួយ ដែលខ្ញុំចង់បានជាយូរមកហើយ។ ពេលខ្ញុំបានធ្វើរឿងទាំងនេះចេញពីចិត្ត ខ្ញុំនឹងមិនចាំបាច់ប្រឹង ខ្ញុំនឹងមិនសូវហត់នឿយនឹងការសម្ដែង។ ពេលេនះ ខ្ញុំអាចចូលសម្ដែងក្នុងរឿងមួយដែលតួរបស់អ្នកនិពន្ធ និងខ្លួនឯងផ្ទាល់មានចរិតដូចគ្នា។ គឺថាសប្បាយអស់ដៃតែម្ដង!

ខ្ញុំគិតថា វាអាចមកពីបទពិសោធន៍ មកពីខ្ញុំបានទទួលការទទួលស្គាល់ពីអ្នកដទៃមួយកម្រិតទៀត ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើ និងទទួលបានលទ្ធផលល្អៗ ដែលទាំងនេះហើយសុទ្ធតែបង្កើននូវទំនុកចិត្តខ្ញុំ។ ដូច្នេះសំយោគសេចក្ដីមក គឺទំនុកចិត្តនេះណា មិនមែនទៅរៀននៅសាលាហើយក៏មាននោះទេ។ គ្រាន់តែដឹង តែមិនមែនមានន័យថា អាចទទួលបាននោះទេ។ វាទាមទារពេលវេលា បទពិសោធន៍ លទ្ធផលឲ្យឃើញ ដែលបង្កើតឲ្យមានសេចក្ដីសុខផ្លូវចិត្តចេញពីក្នុងមក។

ខ្ចិលសរសេរសេចក្ដីបញ្ចប់ណាស់! ខ្ញុំទៅមើលកុនរឿង Dew ពីអ្នកដឹកនាំរឿង Love of Siam របស់ថៃសិន។ ជួបគ្នាក្នុងអត្ថបទក្រោយទៀតណា។

ពីខ្ញុំ

ឌីយ៉ា

ចុងឆ្នាំ ២០១៩ – រឿងរ៉ាវស្នេហា

ធ្មេចបើកៗ ថ្ងៃនេះជាគម្រប់ខួបឆ្នាំទី ៧ នៃស្នេហាខ្ញុំ និងគេ។ គេ គឺជាឈ្មោះរបស់គាត់! ដាក់ឈ្មោះអ៊ីចឹងតែម្ដងទៅ ព្រោះរយៈពេល ៧ឆ្នាំមកហើយ ដែលយើងមិនដែលចង់ឲ្យអ្នកណាដឹងថា យើងជាអ្នកណា ធ្វើអ្វី នៅឯណា ស្រលាញ់គ្នាយ៉ាងម៉េច ចុច ចុច ចុច។

ប្រហែលជាចង់សួរហើយមែនទេ ថាមានអារម្មណ៍បែបណាយើងហ្នឹង? អ៊ីចឹង ខ្ញុំឆ្លើយបាន! ឆ្លើយបានតែមួយសំនួរនេះទេណា៎! គឺថា មានអារម្មណ៍ថា ប្លែក ពិបាក តានតឹង និងរីករាយ។ ហេតុអីបានជាមានអារម្មណ៍អីច្រើនម៉្លេះ? មែនហើយ រយៈពេល ៧ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំទទួលបានអារម្មណ៍ជាច្រើន ពី “គេ” ពីប៉ាម៉ាក់បងប្អូន ពីកន្លែងធ្វើការ ពីសង្គម។

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ “ប្លែក”! វាហាក់ដូចជាពណ៌ប្រផេះស្រាល។ ជាពណ៌ដែលមិនច្បាស់លាស់ មិនសមិនខ្មៅ! ប្លែកដោយសារ យើងហាក់រស់នៅជាមួយបទពិសោធន៍ដដែលៗជារាងរាល់ថ្ងៃ ហើយក៏មិនអាចផ្លាស់ប្ដូរអ្វីបាន។ មានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងប្រៀបបីដូចជាជនបរទេសដែលមិនដែលមានអ្នកណាដឹងថា ឥឡូវយើងកំពុងស្រលាញ់ជាមួយអ្នកណា ដល់ណាដល់ណីហើយ មានរឿង អត់រឿង ក៏គ្មានពីណាដឹងបាន។ ម្នាក់ហ្នឹងបែបសង្សារមួយរយហើយទេដឹង ស្ងាត់ៗអ៊ីចឹងនោះ។ បើអ៊ីចឹងមែននោះ នោះ នោះ…

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ “ពិបាក”! វាហាក់ដូចជាពណ៌ខ្មៅ! ពេលខ្លះខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនបានដឹងដូចគ្នាថា ផ្លូវដើរទៅថ្ងៃមុខនឹងទៅជាយ៉ាងណា។ ប្រហែលជាប្ដីប្រពន្ធគេផ្សេង មិនខុសគ្នាទេមើលទៅ​។ បែបលក្ខណៈថា ស្រលាញ់គ្នាសុខៗ ហើយលែងគ្នាក៏ថាបាន។ អ្នកណាទៅដឹងនោះ! អ្នកណាទៅគិតថា មានសំបុត្រអាពាហ៍ពិពាហ៍មួយសន្លឹក អាចទប់ថ្មបាក់បាននោះ។ យ៉ាងណាម៉ិញ ឥឡូវជីវិតហាក់ដូចជា មិនខុសពីមនុស្សផងទាំងពួង។ មានសុខមានទុក្ខមែនទេ? ពេលមានទុក្ខ ខ្ញុំពិតជាពិបាកចិត្ត ដោយសារខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ក្ដីស្រលាញ់របស់ខ្ញុំបានផ្ដល់ឲ្យគេទាំងស្រុងហើយ។ ចុះបើមានថ្ងៃណាមួយ​ គេចង់លែងសំពាយក្ដីស្រលាញ់មួយនេះ ហើយទៅស្រវាតោងអ្វីផ្សេងនោះ។ អ្នកណាទៅដឹង!

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ “តានតឹង”! ខ្ញុំគ្មានមិត្តភក្ដិច្រើនទេ! មិត្តយល់ចិត្តខ្លះ គ្រាន់តែបានយល់ចិត្តបែបស៊ីជម្រៅបែបផ្សេង។ គេគ្រាន់តែជាមិត្ត! តែអាបែបស្នេហានេះ ខ្ញុំហាក់រកម្នាក់មកជជែកមិនបានសោះ។ គេប្រហែលមិនអាចយល់បាន។ ខ្ញុំតានតឹង មិនដឹងប្រាប់អ្នកណា! ខ្ញុំតានតឹង ព្រោះហាក់គ្មានអ្នកណាមកអាចទទួលយល់ស្របជាមួយខ្ញុំ។ ពេលខ្លះ អ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានគឺ បន្ទោសខ្លួនឯងថា “ខុស” បន្ទាប់ពីគេបន្ទោសខ្ញុំរួចហើយ! មិនមែនខូច ចាំតែមានគេមកទ្រនោះទេ តែនេះ គឺខ្ញុំគ្មានសូម្បីតែម្នាក់តែម្ដង!

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ “រីករាយ”!​ អារម្មណ៍បែបពណ៌ ស៊ីជំពូរ!​ ជាអារម្មណ៍ដែលមានក្ដីសុខស្ទើរមិនលោះថ្ងៃ។ ស្ទើរតែ ៣៦៥ ថ្ងៃ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ស្នេហារបស់ខ្ញុំកំពុងស្ថិតក្នុងពិភពសុបិន ដែលគ្រប់យ៉ាងហាក់ស្រស់ស្អាតក្រៃលែង។ ជឿទេថា នៅជាមួយគាត់ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា គ្រប់វិនាទីសុទ្ធសឹងជា ការចងចាំដ៏ល្អមួយ! រាល់ល្ងាចគេតែងតែសួរ “ចង់ញុាំអី!​ ញុាំនៅឯណា?” ចម្លើយតែមួយគត់ពីខ្ញុំគឺ “ញុាំអីក៏បាន នៅណាក៏បាន”! ទោះដឹងថា ចម្លើយរបស់ខ្ញុំនឹងដូច្នេះ តែគេនៅតែសួរដដែលរាល់ល្ងាច រាល់ព្រឹក រាល់ថ្ងៃ រយៈពេល ៧ឆ្នាំមកនេះ។ យ៉ាប់មែនទែន! ដឹងហើយនៅសួរទៀត!​ ធុញណាស់! យើងទាំងពីរចូលចិត្តលេងហ្គេមដូចគ្នា! គេចូលចិត្តគេងច្រើន! ខ្ញុំជាមនុស្សភ្ញាក់ពីព្រលឹមរាល់ព្រឹក រីឯគេគេងឡើងទ្រមក់ “ដូចកូនជ្រូក”។ គេជាមនុស្សឈឺច្រើន បន្តិចឈឺៗ តែខ្ញុំកម្រឈឺណាស់! គេចូលចិត្តមានគេមើលថែប្រណិកប្រណាក់ តែខ្ញុំជាមនុស្សមិនសូវខ្វល់! “ឈឺមែន! លេបថ្នាំនៅ? ទៅពេទ្យអត់?” ហើយគេស្អប់បំផុតគឺពាក្យខ្ញុំឲ្យគេ “ទៅពេទ្យ”។ គេចង់ឲ្យខ្ញុំមើលថែគេផ្ទាល់! ខ្ញុំនេះខ្ចិលផុតលេខហើយ។ គេជាមនុស្សចូលចិត្តធ្វើម្ហូប តែខ្ញុំអត់ចេះធ្វើអីទេ។ ឲ្យតែពេលគេធ្វើម្ហូប គេតែងតែឲ្យខ្ញុំធ្វើនេះធ្វើនោះ យកនេះយកនោះឲ្យគេមិនឈប់ ព្រោះគេមិនចូលចិត្តធ្វើអីមួយតែឯង!​ ធុញណាស់! ណ្ហើយ និយាយប៉ុណ្ណឹងចុះ សញ្ញាឧទានច្រើនពេកហើយ!

មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង! មិនថាយើងមិនអាចមានអ្វីដែលអ្នកដទៃមាន តែយើងនៅតែអាចមានអ្វីម្យ៉ាង ដូចគេដូចឯងដែរ គឺ “ក្ដីស្រលាញ់”។

រីករាយថ្ងៃខួបគម្រប់ ៧ឆ្នាំនៃក្ដីស្រលាញ់រវាង ខ្ញុំ និង គេ!

កំណត់ហេតុ ថ្ងៃទី ២៣ ខែ ធ្នូ ឆ្នាំ ២០១៩