ម៉ែខ្ញុំជាឃាតករ

សៀវភៅខ្លះ យើងអាចអានបានតែម្ដងប៉ុណ្ណោះក្នុងជិវិតយើង។ យើងមិនអាចអានវាបន្តទៅទៀត ឬយើងគ្មានសេចក្ដីក្លាហានគ្រប់គ្រាន់នឹងប្រឈមនឹងរឿងក្នុងសៀវភៅនោះ។

9cf60a5589895767e900e625a6525299

ម្ដាយខ្ញុំជាឃាតករ! រឿងរ៉ាវកើតឡើងដូចតទៅនេះ៖

ខ្ញុំកើតមកជាកូនល្អសម្រាប់ឪពុកខ្ញុំ។ ខ្ញុំជាកូនស្រីម្នាក់ដែលរមែងដឹងគុណម្ដាយរបស់ខ្ញុំជានិច្ច។ អ្វីដែលម្ដាយខ្ញុំបន្សល់ទុកឲ្យខ្ញុំគឺ រូបថតរបស់គាត់ និងសៀវភៅកំណត់ហេតុមួយក្បាល។ ម្ដាយខ្ញុំស្អាតណាស់ ដៃតូចស្រឡូនស្រួចដូចបន្លាក្រូចរបស់គាត់ប្រើសម្រាប់ថ្នាក់ថ្នមពុក និងគូររូបដ៏វិចិត្រជាច្រើនសម្រាប់ពិពរណ៌អន្តរជាតិល្បីៗ តែម៉ែជាមនុស្សគួរឲ្យអាណិត។ ខ្្ញុំបានឭពីពុក និងគ្រប់គ្នាថា គាត់ជាមនុស្សវិកលចរិត។ ម៉ែតែងខ្លាចសព្វខ្លាចគ្រប់។ គាត់ប្រណិបត្តិព្រះពុទ្ធយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ដើម្បីការពារខ្លួនពីរបស់មើលមិនឃើញ។ ពុកជាជាងចម្លាក់។ គាត់ជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ និងមិនសូវចង់និយាយច្រើនពីម៉ែទេ។

មែនហើយ! នេះជាថ្ងៃពិសេសសម្រាប់ខ្ញុំ ទើបពុកជូនសៀវភៅកំណត់ហេតុរបស់ម៉ែមកឲ្យខ្ញុំ។ ព្រះច័ន្ទរះយ៉ាងមូលក្រឡង់នៅមាត់បង្អួចមន្ទីរពេទ្យស៊ុនយ៉ាឃីល ពុកចេញពីបន្ទប់ខ្ញុំទៅសម្រាកនៅឯក្រុងកំពតវិញ។

ខ្ញុំបើកកាន់សៀវភៅដែលទើបតែបានទទួលមកដល់ក្នុងដៃដោយក្ដីរំភើបចិត្ត។ ខ្ញុំមើលក្របសៀវភៅទាំងមុខ ទាំងក្រោយ រួចបើកម្ដងមួយទំព័រៗ។ គ្រប់ទំព័រសុទ្ធតែជារូបភាពដែលគូរដោយដៃម៉ែ និងមានអក្សរតូចៗនៅខាងក្រោមផង។ សៀវភៅគូរដោយគូល័រទឹកយ៉ាងរស់រវើក ខ្លះជារូបភាពសិល្បៈ ហើយខ្លះប្រហែលជាការចងចាំដ៏ល្អរបស់គាត់។ បើកមកទំព័រដំបូងវិញ ខ្ញុំឃើញរូបភាពស្ត្រីម្នាក់ ដែលខ្ញុំជឿថាជាម៉ែខ្ញុំ កំពុងសម្រាលកូននៅក្នុងបន្ទប់សម្រាល។ ខាងក្រោមរូបភាពមានសរសេរ មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ (សូត្រ ៧ដងកន្លះចប់)។ មិនដឹងថាសូត្រដើម្បីអ្វី តែខ្ញុំក៏សាកល្បង ព្រោះម៉ែប្រាកដជាសរសេរឃ្លានោះឡើងដោយហេតុផលអ្វីម្យ៉ាងមិនខាន។

  • មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ!
  • (មេចង្រៃ ចេញទៅ!)

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតនឹងសម្រែកអម្បាញ់មិុញនេះ! សម្លេងស្រែកឭហឹងពេញត្រជាក់របស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំហាក់ភ្ញាក់ក្រញាង ដោយហេតុខ្ញុំកំពុងស្លុងនឹងអានឃ្លាធម៌មុននេះ។ ក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំមានសភាពស្ងាត់ដូចធម្មតា។ ប្រហែលខ្ញុំល្វើយពេក ឬមកពីឥទ្ធិពលថ្នាំពេទ្យទេដឹង? (ខ្ញុំគិត!)

  • មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា ពុទ្ធា
  • ចេញទៅ! មេចង្រៃ! ចេញទៅ! កំុមកយកកូនយើង! ចេញទៅ!

នៅនឹងមុខខ្ញុំ គឺម្ដាយរបស់ខ្ញុំកំពុងសម្រាលកូននៅលើគ្រែ។ គាត់សម្លឹងមករកខ្ញុំ ហើយស្រែក មេចង្រៃៗ! យ៉ាងខ្លាំង។ គ្រូពេទ្យនិងប៉ានំាគ្នាចាប់ដៃចាប់ជើងគាត់កំុឲ្យរើពេក។ ចុះខ្ញុំ? ពេលនេះខ្ញុំកំពុងឈរនៅមុខម្ដាយខ្ញុំ ក្នុងបន្ទប់សម្ភពមួយដែលខ្ញុំក៏ស្រលាំងកាំងដូចគ្នាថា ពេលនេះកំពុងមានរឿងអ្វីកើតឡើង។ ខ្ញុំកាន់សៀវភៅនៅជាប់ក្នុងដៃត្រង់ទំព័រដែលខ្ញុំសូត្រមុននេះ។ ខ្ញុំឃើញក្បាលកូនង៉ែតកំពុងលៀនចេញមកពីប្រដាប់ភេទម្ដាយខ្ញុំ។ ពេទ្យប្រឹងបង្កើត ពុកខំទប់ម៉ែ។ ឯម្ដាយជាទីស្រលាញ់របស់ខ្ញុំកំពុងស្រែកយ៉ាងខ្លាំង ហើយសម្លក់មកខ្ញុំថ្លែ។ កូនកើតមកហើយ បាត់សម្លេងឈឹង! គ្រប់គ្នាសម្លឹងមើលមកកូន! ពេទ្យព្យាយាមបឺតច្រមុះកូនង៉ាយកទឹករំអិលចេញ រួចសម្លេងកូនង៉ាក៏ស្រែកង៉ាងឡើងពេញបន្ទប់។ ម្ដាយខ្ញុំហាក់ល្វើយ ទន់ដៃទន់ជើងណាស់ តែដៃគាត់ចង្អុលមកខាងខ្ញុំរហូត។ ខ្ញុំបិទសៀវភៅ រួចក្រោយមក ខ្ញុំកំពុងស្ថិតនៅលើគ្រែដំណេករបស់ខ្ញុំ ក្នុងមន្ទីរពេទ្យសុនយ៉ាឃីលដដែល។ ម៉ែ! តើសៀវភៅនេះជាអ្វី? ម៉ែចង់ប្រាប់អ្វីដល់ខ្ញុំមែនទេ?

មិនបង្អង់យូរ ក្ដីមន្ទិលរបស់ខ្ញុំឆេះឈួលដល់ចុងច្រមុះ។ ខ្ញុំបើកទៅកាន់ទំព័របន្ទាប់ គាថាមួយឃ្លានៅពីក្រោមរូបស្ត្រីម្នាក់នៅក្នុងវិហារ។ ម្រាមខ្ញុំបង្អូសពីក្រោមជួរអក្សរទាំងនោះ ឲ្យប្រាកដថាខ្ញុំអានមិនខុស។

  • ៧ កន្លះចប់! ចាប់ផ្ដើម! (ខ្ញុំដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែងមុននឹងចាប់ផ្ដើម។ ចិត្តខ្ញុំត្រៀមរង់ចាំមើលរូបភាពអភិនិហាដែលនឹងកើតឡើងដូចមុននេះទៀត)
  • ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ!
  • ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! (សម្លេងស្ត្រីម្នាក់សូត្រឃ្លានេះដំណាលខ្ញុំ)

ខ្ញុំគ្រាន់តែឭសូរសម្លេងសូត្រឃ្លានេះដំណាលខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ឈប់បន្តិច រួចសូត្របន្តទៀត ដោយក្នុងចិត្តខ្ញុំជឿជាក់ថា ខ្ញុំនឹងបានទៅទីណាមួយក្នុងពេលប៉ុន្មានវិនាទីទៀតនេះ។

  • ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ
  • ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! (ខ្ញុំឃើញម្ដាយខ្ញុំបែរមុខទៅកាន់ព្រះពុទ្ធបដិមារដ៏ធំស្កឹមស្កៃក្នុងវិហារចំណាស់មួយ។ យប់ស្ងាត់ទៅហើយ គាត់នៅក្នុងវិហារម្នាក់ឯង សូត្រគាថាតែមួយដែលខ្ញុំសូត្រមុននេះ។)

ស្រាប់តែភ្លាមនោះគាត់ឈប់សូត្រ ខ្ញុំឃើញគាត់រាងចង់ងាកមកខាងក្រោយបន្តិច រួចងាកទៅរកព្រះពុទ្ធវិញ ហើយលំទោនខ្លួនចុះ លើកកូនតូចមួយឡើងដោយដៃទាំងពីរប្រណម្យថ្វាយទៅដល់ព្រះពុទ្ធរូប។ សម្លេងខ្សឹបៗចេញពីមាត់គាត់ ហាក់កំពុងបួងសួងទៅកាន់ព្រះដ៏មានព្រះធម៌ លាយឡំនឹងសម្លេងស្គរធំលាន់យ៉ាងខ្លាំងនៅក្បែរគុម្ពត្រចៀកខ្ញុំ។ នេះដោយសារខ្ញុំឈរនៅកៀកនឹងស្គរពេក។ ដោយសម្លេងទ្រហឹងនៃស្គរភ្លាមៗបែបនេះ ខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនឡើង បិទសៀវភៅគំនូរ ហើយខ្ញុំក៏ត្រឡប់មកនៅលើគ្រែក្នុងមន្ទីរពេទ្យដដែល។

  • មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ…
  • ពុទ្ធំ សព្វភយា! (សម្លេងម្ដាយខ្ញុំ)

ពេលនេះខ្ញុំកំពុងនៅក្នុងបន្ទប់ដំកល់ព្រះរបស់ម្ដាយខ្ញុំ! គ្រប់យ៉ាងក្នុងបន្ទប់នេះ នៅតែដដែល ឥតមានផ្លាស់ប្ដូរអ្វីសោះ។ ម្ដាយខ្ញុំក្នុងសំពត់អាវស កំពុងសូត្រធម៌យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ម្នាក់ឯង។

  • ខ្ញុំម្ចាស់ សូមអរព្រះគុណ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធដ៏ជាម្លប់ត្រជាក់នៃកូនចៅ! ពេលនេះលែងមានមារកំណាចមកព្យាបាទជីវិតកូនស្រីខ្ញុំម្ចាស់ទៀតហើយ។ ខ្ញុំម្ចាស់សូមថ្វាយ…

ខ្ញុំដើរងាកក្រោយបន្តិច ប៉ះចង្កៀងមំុាងសុង ឯម្ដាយខ្ញុំក៏ងាកមកក្រោយមើលមកខ្ញុំ រួចភ្ញាក់ផ្ងារទៅក្រោយដួលលើព្រះពុទ្ធបដិមារតូចៗទាំងប៉ុន្មានឡើងរប៉ាត់រប៉ាយអស់។

  • ឯង! ឯងមកទៀតហើយ! ចេញទៅ! កំុធ្វើបាបកូនយើង! ចេញទៅ!

ដល់ពេលនេះ ទើបខ្ញុំដឹងថាគាត់មើលឃើញខ្ញុំ។ ហើយអ្នកដែលគាត់ខ្លាចនោះ ប្រាកដជាខ្ញុំមិនខាន។

  • ម៉ែ

(ក្រាំង) សម្លេងទ្វាររបើកឡើង!

សូមរង់ចាំអានភាគបន្ត!

Posted in រឿងខ្លី, អត្ថបទ | Tagged , , , , , | Leave a comment

ត្រណមថ្ងៃបុណ្យ ឆេងម៉េង 

hb_1977.81_av2

ក្នុងពិធីបុណ្យ ឆេងម៉េង ឬពិធីបុណ្យសម្អាតផ្នូរដូនតា របស់កូនចៅចិននេះ មានត្រណមមួយចំនួនដែលយើងគួរប្រកាន់ខ្ជាប់ដូចជា៖

  1. ហាមនិយាយលេងផ្ដេសផ្ដាសក្នុងកំឡុងពេលសែនព្រេន
  2. ហាមស្លៀកពាក់ខ្មៅសុទ្ធ (ឈុតលើ និងក្រោម) ព្រោះវាតំណាងឲ្យភាពអាប់រាសី។ អ្នកអាចពាក់ ឬស្លៀកខ្មៅ លាយជាមួយពណ៌ផ្សេងបាន។ ក្រៅពីពណ៌ខ្មៅ ហាមស្លៀកពាក់ពណ៌ក្រហម។
  3. មិនត្រូវបត់ជើងតូច ឬខាកស្ដោះនៅក្បែរកន្លែងសែនព្រេន
  4. មិនត្រូវឡូឡា ឬនិយាយលេងសើចនៅក្បែរកន្លែងសែនព្រេន
  5. ជាការល្អ ប្រសិនបើអ្នកសម្អាតផ្នូរមុនម៉ោង ៣ រសៀល
  6. ហាមមិនឲ្យស្ត្រីមានផ្ទៃពោះបោសសំអាតផ្នូរ (ប្រហែលខ្លាចមានគ្រោះថ្នាក់ដល់គភ៌)
  7. ហាមបរិភោគអាហារនៅម៉ុង ឬផ្នូរកុងម៉ា ឬស្លៀកពាក់ឆើតឆាយ ព្រោះវាជាការប្រមាថដល់ដូនតាដែលចែកឋានទៅ
  8. ហាមថតរូប
  9. ហាមមិនឲ្យអ្នកមិនជាប់សាច់ឈាមមកចូលរួមជាមួយ។ ឧទាហរណ៍៖ សង្សារ មិត្តភក្ដិ។ល។
  10. មិនត្រូវរៀបចំពីធីជប់លៀង ឬអាពាហ៍ពិពាហ៍ក្នុងថ្ងៃឆេងម៉េង

សរុបរួម ជាការប្រសើរក្នុងការជឿហើយធ្វើតាម ជាជាងស្ដាយក្រោយ។

Image | Posted on by | Leave a comment

ប្រវត្តិនៃពិធីបុណ្យឆេងម៉េង

chinese-tomb-sweeping-day

ពិធីបុណ្យឆេងម៉េង ដែលភាសាចិនហៅថា ឆីងមីង (QingMing) ឬភាសាអង់គ្លេសថា “Tomb Sweeping Day” សំដៅទៅលើពិធីសែនផ្នូរ, បុណ្យជម្រះចិត្តឲ្យជ្រះថ្លា ឬទិវាសម្អាតផ្នូរជូនដូនតា ឬឪពុកម្ដាយ ដែលបានចែកឋានទៅ។

បុណ្យឆេងម៉េង មានប្រវត្តិដ៏យូរលង់ណាស់មកហើយក្នុងប្រទេសចិន និងត្រូវបាននាំចូលកាន់ប្រទេសកម្ពុជាតាមរយៈចិនមករស់នៅ ស្រុកខ្មែរ។

ពិធីបុណ្យឆេងម៉េងនេះប្រារព្ធឡើងដើម្បីឧទ្ទិសដល់ ជី ហ្សីទួយ។

មានរឿងដំណាលថា កាលពីឆ្នាំ ៦៣៦ នៃព.ស មានព្រះអង្គម្ចាស់ព្រះនាមវេន (Wen) និងអ្នកបម្រើឈ្មោះ ជី ហ្សីទួយ (Jie Zitui) បានរត់គេចពីសង្គ្រាម ក៏វង្វេងចូលទៅក្នុងព្រៃ។ ដោយគ្មានអាហារសម្រាប់បរិភោគអស់ជាច្រើនថ្ងៃ និងបារម្ភខ្លាចចៅហ្វាយខ្លួនឃ្លាន ជី ក៏ចៀរសាច់ភ្លៅរបស់ខ្លួនមកធ្វើម្ហូប។ ព្រះអង្គម្ចាស់ វេន សន្យាថានឹងផ្ដល់រង្វាន់ដល់ ជី ប៉ុន្តែ ជី មិនមែនជាមនុស្សលោភលន់នឹងឋានៈបុណ្យស័ក្ដិឡើយ។ អ្វីដែលគាត់ចង់បាន គឺចង់ឲ្យព្រះអង្គម្ចាស់ វេន វិលត្រឡប់ទៅកាន់ដឹកដីជិន (Jin) វិញ ដើម្បីធ្វើស្ដេចនៅទីនោះ។

ជី បាននាំម្ដាយទៅរស់នៅឯព្រៃភ្នំ។ ពេលដឹងដូច្នេះ ព្រះអង្គ វេន បានបញ្ជាអោយគេដុតព្រៃដែល ជី សំងំលាក់ខ្លួន ក្នុងគោលបំណងឲ្យ ជី បង្ហាញខ្លួន។ តែអកុសល ព្រៃបានឆេះសន្ធោសន្ធៅ រហូត ជី ចេញមិនរួច ក៏ស្លាប់ក្នុងភ្នក់ភ្លើងនោះតែម្ដងទៅ។ ព្រះអង្គមានវិប្បដិសារីយ៉ាងខ្លាំងចំពោះរឿងនោះ ក៏ចេញបញ្ជាហាមមិនឲ្យអ្នកភូមិប្រើប្រាស់ភ្លើង និងបរិភោគតែអាហារត្រជាក់ចំនួនបីថ្ងៃ ដើម្បីកាន់ទុក្ខដល់វិញ្ញាណក្ខន្ធ ជី។ តាំងពីពេលនោះមក ប្រពៃណីសែនផ្នូរគោរពដូនតាក៏ចាប់កំណើតឡើងរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ ក្រោយមកទៀត ព្រះអង្គបានសង្កេតឃើញថានៅលើផ្នូររបស់ ជី ហ្សីទួយ មានដើមសូលចាប់ផ្ដើមដុះគ្របពីលើ។ ទ្រង់បានបញ្ជាឲ្យគេសម្អាតដើមសូលចេញ ហើយបញ្ជាឲ្យប្រជាជនប្រារព្ធពិធីនេះដោយបញ្ចូលគំនិតរំលឹកពីគុណអ្នកដែលបានចែកឋានទៅ។ ហេតុនេះបានបានជាសង្កេតឃើញប្រជាជនចិនយកស្លឹកដើមសូលដាក់នៅពីលើផ្នូរលំអ។ បន្ថែមពីនេះ គេសែនម្ហូបអាហារ និងស្រាដែលដូនតាចូលចិត្ត ព្រមទាំងដុតប្រាក់កាស ជូនដូនតាដើម្បីកុំឲ្យពួកគាត់មានការខ្វះខាតចាយវាយហូបចុកនៅក្រោយពេលចែកឋាន។ បច្ចុប្បន្នអ្នកឆ្លៀតឳកាសរកស៊ីបានបន្ថែមការដុតជាទូរសព្ទ ផ្ទះក្រដាស និងសម្ភារៈផ្សេងៗទៀតផង។

ពិធីនេះ គេច្រើនធ្វើឡើងនៅម្ដុំថ្ងៃទី៥ ខែមេសា ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ហើយគេនិយមសែននៅផ្នូរអ្នកមានគុណ ដែលចែកឋានទៅ ក្នុងគោលបំណង ៣យ៉ាង គឺ ១-បួងសួងសុំសេចក្ដីសុខចម្រើន ២-សុំឲ្យកូនចៅរកស៊ីមានបាន និង ៣-សុំឡើងបុណ្យស័ក្ដិ។ ក្នុងពិធីសែនដំបូង គឺគេយកក្រដាសប្រក់ផ្នូរ យកដីរោយពីលើ រួចស្រោចទឹក។ បន្ទាប់មកទៀត គេសែនម្ហូបអាហារទៅតាមលទ្ធភាព។

ជនជាតិចិនមានវប្បធម៌គ្រួសារនិយមណាស់ ដូច្នេះត្រកូលរបស់គេមួយៗគឺត្រូវបានលើកតម្កើង ពិសេសផ្នូរបុព្វបុរស ដែលគ្រួសារម្នាក់ៗស្លាប់ទៅ គឺត្រូវបានជ្រើសរើសទីតាំងល្អ មានហុងស៊ុយ សម្រាប់បញ្ចុះ ដោយមានជំនឿថា ដូនតារបស់គេនឹងជួយដល់កូនចៅឲ្យរកស៊ីមានបាន។

Image | Posted on by | Leave a comment